Wikisage, de vrije encyclopedie van de tweede generatie, is digitaal erfgoed

Wikisage is op 1 na de grootste internet-encyclopedie in het Nederlands. Iedereen kan de hier verzamelde kennis gratis gebruiken, zonder storende advertenties. De Koninklijke Bibliotheek van Nederland heeft Wikisage in 2018 aangemerkt als digitaal erfgoed.

  • Wilt u meehelpen om Wikisage te laten groeien? Maak dan een account aan. U bent van harte welkom. Zie: Portaal:Gebruikers.
  • Bent u blij met Wikisage, of wilt u juist meer? Dan stellen we een bescheiden donatie om de kosten te bestrijden zeer op prijs. Zie: Portaal:Donaties.
rel=nofollow

Wardriving

Uit Wikisage
Versie door Mendelo (overleg | bijdragen) op 2 jan 2013 om 17:41
(wijz) ← Oudere versie | Huidige versie (wijz) | Nieuwere versie → (wijz)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Wardriving of wardriven is een activiteit waarbij men rondrijdt met een auto en een computer uitgerust met Wi-Fi-apparatuur. Met deze computer, laptop of PDA detecteert men dan Wi-Fi draadloze netwerken. Het lijkt een beetje op het gebruiken van een scanner voor de radio. Veel wardrivers maken gebruik van GPS om de locatie van de draadloze netwerken te bepalen en houden dit bij in een logboek of zetten het op een website. Om meer netwerken te ontdekken maakt men vaak gebruik van omnidirectionele tot zeer geconcentreerde richtantennes. De software om te kunnen wardriven is vrij beschikbaar op het internet, bijvoorbeeld: Kismet voor Linux, MacStumbler voor Macintosh en NetStumbler voor Microsoft Windows.

De meeste wardrivers „noteren” of „loggen” enkel de gevonden netwerken. Door Warchalking worden de hotspots publiek zichtbaar gemaakt.

In de meeste landen is het ongevraagd of zonder toestemming zich toegang verschaffen tot een netwerk strafbaar. Maar dit wordt vaak verkeerd begrepen. Een echte wardriver maakt geen enkele verbinding met een netwerk, het is zelfs mogelijk dat de wardriver zelf geen enkel signaal uitzendt en alleen maar luistert.

Ethische overwegingen

Wardriving wordt vaak als twijfelachtige activiteit bestempeld. Maar vanuit technisch standpunt werkt alles zoals het ontworpen is. Access Points (toegangspunten tot een draadloos netwerk) zenden steeds identificatiecodes uit en deze informatie is toegankelijk voor eenieder met een geschikte ontvanger.

Bij software die enkel luistert, zoals Kismet, kan men wardriven vergelijken met het luisteren naar een radiostation dat toevallig beschikbaar is in de omgeving. Deze interpretatie kan verschillen van land tot land. In sommige landen is het illegaal om op bepaalde frequenties te luisteren zoals de frequenties van de politie of het leger.

Met andere software (zoals NetStumbler) zendt de wardriver voortdurend „probes” uit waarop het Access Point antwoordt. De meeste Access Points met standaardinstellingen zijn zo ontworpen dat ze toegang geven aan iedereen die er om vraagt. Sommige mensen argumenteren dat zo’n onbeveiligd Access Point zijn diensten (al dan niet met opzet) aanbiedt aan iedereen die er om vraagt. Anderen argumenteren dan weer dat deze vergelijking niet opgaat, je mag bijvoorbeeld ook niet zomaar een huis binnenwandelen ook al staat de voordeur wagenwijd open.

Wanneer mensen die niet bekend zijn met wardriven zien hoeveel onbeveiligde Access Points er zijn (en hoe makkelijk deze te vinden zijn) worden zij er vaak toe aangezet hun netwerk beter te beveiligen. Sommige wardrivers gaan zelfs zover dat ze contact opnemen met de systeembeheerder en deze informeren over de gaten in de beveiliging en stappen aanbieden om deze te dichten.