Wikisage is op 1 na de grootste internet-encyclopedie in het Nederlands. Iedereen kan de hier verzamelde kennis gratis gebruiken, zonder storende advertenties. De Koninklijke Bibliotheek van Nederland heeft Wikisage in 2018 aangemerkt als digitaal erfgoed.
- Wilt u meehelpen om Wikisage te laten groeien? Maak dan een account aan. U bent van harte welkom. Zie: Portaal:Gebruikers.
- Bent u blij met Wikisage, of wilt u juist meer? Dan stellen we een bescheiden donatie om de kosten te bestrijden zeer op prijs. Zie: Portaal:Donaties.
William Joseph Lowe
William Joseph Lowe (Londen, 1838 – Wimbledon, 1927) een Engels predikant, auteur en medewerker aan de Franse Darbyvertaling van de Bijbel. Lowe werd geboren in 1838 als zoon van gelovige ouders die tot de officiële Engelse staatskerk (Anglicaanse Kerk) behoorden.
Levensloop
Reeds als kind was hij een getalenteerd leerling. Drie van zijn onderwijzers of leraren waren bekende „brethren”. Een van hen was James George Deck, die lied 137 schreef van de Engelse uitgave van Geestelijke Liederen (Little Colection of Spiritual Hymns) en later naar Nieuw-Zeeland emigreerde. In Tusculum, niet ver van Bideford, kreeg hij les van William Hake, die achteraf bekend werd als een vriend van Robert Cleaver Chapman van Barnstaple; en in het laatste schooljaar Henry Soltau, van wie hij ook heel wat bijbels onderwijs kreeg. Aan het Elm Grove Collegiate Institution, niet ver van Ealing, kreeg Howe een grote onderscheiding: hij won de zilveren medaille wegens zijn kennis van het Grieks, Latijn, Frans, Duits, meetkunde en algebra. Daarnaast had hij ook artistiek talent, zoals blijkt uit de vele aquarellen die hij toen maakte en uit de schetsen van de werken in India.
Na zijn schooltijd studeerde hij technische wetenschappen in Londen. In 1859 kreeg hij een goede positie in Madras in India in de bouw van irrigatiesystemen. Als 23-jarige had hij het opzicht over duizenden werknemers. Het was in India dat hij voor het eerst schreef over het christelijke geloof. Er zijn drie jaargangen bewaard gebleven van het tijdschrift waarvan hij de redacteur was. In India verdiepte hij zich ook in de plantkunde en maakte tekeningen van bloemen in alle stadia van knop tot zaad.
Zijn gezondheid verdroeg het tropische klimaat echter niet zo goed. Op grond van een medisch advies keerde hij terug naar Europa. In 1864 ging William J. Lowe naar Zwitserland om te herstellen en zijn kennis van het Frans te verbeteren. Hij dacht na over de mogelijkheid om onder de Franstalige bevolking van Quebec (Canada) als evangelist te dienen.
In die periode was John Nelson Darby in Frankrijk, om met enkele broeders in de stad Pau de Bijbel te vertalen naar het Frans. Enkele proefleesexemplaren geraakten in de handen van W. J. Lowe. Hij bemerkte een aantal zwakke punten en maakte waardevolle voorstellen voor verbetering. Darby was hierdoor verrast en liet hem weten: „Jij bent precies de persoon die we hier nodig hebben, moet je nu en help ons.” Zo begon een vriendschap en gemeenschap in dienst bij J. N. Darby, tot deze in 1882 overleed. Darby zou vaak gezegd hebben dat hij niemand kende die zo’n grote algemene kennis had en tezelfdertijd zoveel details van de waarheid kende als W. J. Lowe. In die tijd was Lowe beter bekend op vergaderingen in het buitenland dan in Engeland, want hij was bijna onafgebroken op reis. Een aantal plaatselijke gemeenten in België, Frankrijk, Duitsland, Nederland, Spanje en Zwitserland ontsproten als het resultaat van zijn werk.
Hij bezocht ook meerdere malen de Verenigde Staten en Canada. Zijn belangrijkste taak via de bediening van het Woord. Hoe komt het dat we vandaag hebben slechts een paar getuigenissen van zijn schrijven bediening. Echter, in 1873 richtte hij het maandblad in het Frans "Le Salut de Dieu" ( "Het heil van God"). Voor dit magazine schreef hij een aantal artikelen totdat het werd overgenomen door dr. Elie Perier.
Op 15 september 1885 trouwde hij met Ellen McAdam. Hij had reeds lang een vriendschappelijke relatie met haar vader, Christopher McAdam Notting Hill. Het paar ging op huwelijksreis naar Dillenburg in Duitsland. Op weg daarheen bezochten zij een aantal kerkgemeenten in Nederland. Zij kwamen op 19 september aan in Dillenburg.
En het was weer gevuld met preken, bezoeken en vergaderingen, met inbegrip van een conferentie van collega-Elberfeld voor vier dagen. Nadat haar vader Christopher McAdam stierf, nam Lowe nam zijn taken over, met name de verdeling van de financiële hulp aan kerkmedewerkers in het buitenland en de publicatie van Letters of Interest („Brieven van belang”). Deze activiteiten verrichtte hij bijna 40 jaar lang. Door deze correspondentie kwam hij in contact met vele geloofsgenoten over de hele wereld. Naar verluidt was hij wel tien of elf talen machtig.
Altijd zijn bijzondere belangstelling werd geconfronteerd met de jeugd. Wanneer we bezochten JN Darby op 2 april 1882 in Bournemouth tijdens de laatste ziekte die hij schreef in zijn dagboek: " 's middags - JND nam mijn hand en trok me aan hem, om mij te kussen en bedankte me in een zeer vriendelijke manier lange samenwerking gezegd. '. we samen gewerkt en verblijden zich tezamen God zegene u!' dan een minuut later :. 'neemt u met jongere broers en zussen en richten hun hart voor Christus. " - Hij had een speciale aantrekkingskracht voor jongeren vanwege zijn ernstig karakter, maar sociaal en communicatief, hoewel hij de gewoonte had van hen persoonlijke en „ongemakkelijke” vragen te stellen met de bedoeling hun belangstelling voor de Bijbel te wekken.
W. J. Lowe nam een krachtig en duidelijk standpunt in met betrekking tot de zienswijzen van F. E. Raven die rond 1890 voor interne onrust zorgden. Lowe bestreed Ravens leerstellingen zowel schriftelijk als in vele persoonlijke gesprekken met Raven en zijn vrienden. De eenvoud en de afhankelijkheid van de richting van de Heer is met name tot uitdrukking in het gebied van de plaatselijke kerken te raken. Hij gaf veel waarde aan het feit dat het geweten van alle betrokkenen bij iets werden bereikt en aangeraakt door God, en dat zij zich bewust waren van hun persoonlijke verantwoordelijkheid in elke daad van de kerk. Ik wilde niet mechanisch te handelen en te begeleiden de meeste. De woorden "bestuur" en "organisatie" waren hem een gruwel als het gebruik van hen gemaakt om het gedrag van de kerkgemeenschap te reguleren - wordt beïnvloed door buiten of binnen. Ik wist hoe het nodige gewicht te geven aan deze uitdrukkingen op de juiste wijze toegepast, maar de angst in de kerken, omdat voor hen, naar zijn mening, het persoonlijke geweten van elke oefening werden genegeerd en introduceerde de menselijke methoden hulp. Door toepassing van deze concepten van de werking van de Heilige Geest is ongetwijfeld beperkt of zelfs afgeschaft, vooral als het gaat om problemen in kerken op te lossen. Volgens zijn perceptie van de Heer laat vaak dergelijke problemen aan de gelovigen geestelijk voeden en hun hart vast eigenlijk een onmogelijk anders.
In Lowe’s laatste jaren nam zijn mentale krachtsterk af. Sinds de beginjaren van de Eerste Wereldoorlog begon hij zijn geheugen te verliezen. Op 29 september 1927 overleed hij in Wimbledon.