Wikisage, de vrije encyclopedie van de tweede generatie, is digitaal erfgoed

Wikisage is op 1 na de grootste internet-encyclopedie in het Nederlands. Iedereen kan de hier verzamelde kennis gratis gebruiken, zonder storende advertenties. De Koninklijke Bibliotheek van Nederland heeft Wikisage in 2018 aangemerkt als digitaal erfgoed.

  • Wilt u meehelpen om Wikisage te laten groeien? Maak dan een account aan. U bent van harte welkom. Zie: Portaal:Gebruikers.
  • Bent u blij met Wikisage, of wilt u juist meer? Dan stellen we een bescheiden donatie om de kosten te bestrijden zeer op prijs. Zie: Portaal:Donaties.

Marie Daulne

Uit Wikisage
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
rel=nofollow

Marie Daulne[1][2] (20 oktober 1964) is een Belgische zangeres.

Daulne werd geboren in Isiro, District Hoog-Uele, in de Democratische Republiek Congo uit een Belgische vader, die gedood werd datzelfde jaar door de Simba-rebellen, en een lokale Congolese moeder. Daulne, haar moeder en zusters werden uit Kinshasa in een noodevacuatie door Belgische para' s gered en overgevlogen naar België, omdat hun vader een Belgische burger was. Daulne werd opgevoed in België en sinds 2007 noemt Brussel haar thuis, maar woonde in New York City gedurende drie jaar, te beginnen in 2000.

Daulne is de oprichtster en zangeres van de groep Zap Mama wiens tweede album Adventures in Afropea 1, (1993) het best verkopende world music album werd en Zap Mama bevestigde als een internationale concertsensatie. Met meer dan zes albums en talloze optredens, blijft ze een eerbetoon aan de familie van de redders. Daulne benadrukt dat "een liedje op elk van haar reggae-, soul-, funk - en hip-hop-infuus albums een traditionele Pygmee song is."

Daulne, zegt dat haar missie is, om een brug te zijn tussen de Europese en de Afrikaanse cultuur en de twee samen te brengen door haar muziek.[3] "Wat ik zou willen doen is de Afrikaanse geluiden naar de Westerse wereld te brengen, omdat ik weet dat door middel van geluid en door beats, mensen het ontdekken van een nieuwe cultuur, nieuwe mensen, een nieuwe wereld mogelijk maakt." Daulne is gespecialiseerd in polyfone, harmonische muziek met een mengsel van sterk doordrenkt Afrikaanse instrumenten, R&B en Hip-hop, benadrukt met haar stem in al haar muziek. "De stem is een instrument zelf," zegt Daulne. "Het is het oorspronkelijke instrument. Het primaire instrument. Het meest soulvolle instrument, de menselijke stem." Daulne noemt haar muziek afro-Europees.

Haar vroege leven en muzikale oorsprong

Daulne werd geboren in Isiro, Hoog-Uele District, een van de grootste steden in het noordoosten van de Democratische Republiek Congo, als het vierde kind van een blanke ambtenaar, Cyrille Daulne, een Waalse (franstalige) en Bernadette Aningi, een vrouw uit Kisangani, voorheen Stanleyville, de derde grootste stad in Congo-Kinshasa.

Wanneer Daulne pas een week oud was, werd haar vader aangevallen en gedood door de Simba-rebellen, die zich verzetten tegen gemengde rassenrelaties. "Hij had geen kans om met ons mee te komen, want hij werd gevangen genomen," zegt Daulne. "hij zei tegen mijn moeder, 'Vlucht' en wij ontkwamen in het bos, de Pygmeeën en verborgen ons terwijl we stonden te wachten om te zien wat er gebeurde," zegt Daulne.[4] "Hij was een tijd lang een gevangene van de rebellen voordat ze hem vermoorden".[5] Haar moeder werd opgepakt door de rebellen, maar werd later vrijgelaten omdat ze hun taal sprak. Daulne geeft een eerbetoon aan die Pygmeeën die haar familie redde in het lied "Gati" van Supermoon. "Ze redden mijn familie en vele anderen tijdens de Congolese rebellie," zegt Daulne, "en ze verdienen hier erkenning voor."[6] "Mijn belofte aan hen was om het lied te gebruiken om bekendheid in de wereld over hen en hun daden te brengen, mijn doel is om over u te praten," voegde Daulne toe.

Na acht maanden in het binnenland, werden Daulne, haar moeder, broer en zusters uiteindelijk airlifted uit Isiro in een noodevacuatie door Belgische para' s en overgevlogen naar België, omdat hun vader een Belgische burger was. "ik denk dat de ervaring van de politieke situatie meer mijn moeder bijbleef, die deze nodig had om te overleven. Ik was een baby, en ik werd beschermd door mijn moeder. Wat ik weet is dat ik geleerd heb van mijn moeder om sterk en positief te blijven in elke situatie, het is het beste wapen om te overleven. Dat is wat ik heb geleerd, en dit is de belangrijkste boodschap die ik in mijn muziek inbreng," zegt Daulne.[7] Alles werd anders toen Daulne, haar moeder, vijf andere zusters, en een tante aankwamen in België. "Toen we aankwamen, het was aan het sneeuwen, en mijn moeder zei: 'Kijk, het land van de witte mensen is wit!'" zegt Daulne.

Opgroeien in België was het moeilijk voor Daulne. "Het was hard als een kind, je wilt net zoals iedereen zijn, en er zijn niet veel zwarte mensen in België (in vergelijking met Engeland, Amerika, of Frankrijk)," zegt Daulne. 'Het werd makkelijker naarmate ik ouder werd. Er kwamen meer zwarte-rol modellen op – muzikanten en sportsterren. Op school begon mijn gemengd erfgoed als een bonus te zien – ik zou zowel een onderdeel kunnen zijn van de Afrikaanse en Belgische gemeenschappen."[8]

Interesse in Europese muziek

Toen Daulne opgroeide luisterde zij naar de Europese muziek. "We hadden radio toen ik opgroeide in België, dus hoorden we veel Franse muziek. En natuurlijk was Amerikaanse muziek ook erg populair in heel Europa. Omdat onze moeder heeft ons niet toeliet om TV te kijken thuis, vermaakten we ons door eigen muziek te maken. We waren erg muzikaal." Daulne werd geleerd om zwarte muziek en tv te kijken. "Toen ik opgroeide, waren er niet veel zwarte mensen in Europa -- mijn familie was alleen. Toen zag ik een Amerikaanse muzikale komedie met zwarte mensen op TV. En ik kon het niet geloven. Ik zei: "Dat zijn wij!" Mijn hele fantasie leven was gebaseerd op die film."[9] Daulne voelde een speciale verbinding met blues nummers als Damn your eyes door Etta James. "Toen ik een tiener was heb ik veel geluisterd naar Amerikaanse blues", zegt Daulne. "Dat liedje maakte me gelukkig terwijl ik door de pijn van een gebroken liefde ging. Het heeft mij geholpen om de deur te openen en zie het leven voor me." Daulne vertlet dat zij dit lied als een tiener zong "alleen in mijn kamer." "Het is een magisch lied, het verandert je — wanneer ik dat lied zong huilde ik, en je moet kunnen huilen om te genezen." "ik zing het nu nog steeds en ik hoop dat ik, op mijn beurt, een andere tiener kan helpen om hetzelfde te doen tijdens hun liefdesverdriet."

Toen Daulne 14 was ging ze naar Engeland en voor het eerst hoorde zij reggae. "ik ontdekte Bob Marley - mijn favoriete album was Kaya. Ik ken het hele album van buiten." Vervolgens raakte Daulne geïnteresseerd in de rap muziek van Run-DMC en Beastie Boys. "ik was in breakdance op dat moment. Ik vormde een bandje, en we zouden beatboxen, zoals de Amerikanen, zoals de Fat Boys."

Interesse in Afrikaanse muziek

"Toen ik opgroeide, weigerde ik al deze tradities," zegt Daulne. "Het was een beetje saai . . . omdat het niet was waar we het op school over hadden, de bands van het moment. Niemand sprak over de Pygmeeën of over de geluiden van Afrika. Het was een beetje generend om over de Afrikaanse oorsprong te praten."Maar hoewel Daulne werd gestimuleerd te kiezen voor de taal en de cultuur van België, hield haar moeder de Congolese muziek in leven in het huishouden. "Voordat we gaan eten of iets doen in Afrika, zingen we, om de geesten van de vrede aan te roepen, leerde mijn moeder me," zegt Daulne. "Ik ontdekte dat ik, met mijn twee culturen, iets heel waardevol in mij had."

Hoewel Daulne zich herinnert dat haar moeder liedjes uit Congo-Kinshasa zong rond het huis, wilde haar moeder deze niet aan haar kinderen leren, maar werd in de plaats daarvan de nadruk gelegd op de beheersing van de Franse taal. Toen Daulne echter het ouderlijk huis verliet herinnerde ze zich de Afrikaanse liedjes die haar moeder voor haar zong als een kind. "Onze moeder wil ons de polyfone zang leren, maar in die tijd vonden we dit saai, want het was te traditioneel," zegt Daulne. Toen Daulne samen met haar zus naar school ging, begonnen zij Afrikaanse melodieën te zingen. "Toen ik van huis ging, miste ik die liedjes, en in het schoolkoor, vroeg ik me af waarom we deze Afrikaanse harmony niet gebruikten. Dus begonnen mijn zus en ik Afrikaanse melodieën te zingen en Zap Mama was geboren. Ik schreef ik mijn eerste liedje op 15de en mijn vriend-kunstenaar Nina zei dat wat we aan het doen waren geweldig was. Zij hielp mij bij het vinden van een optreden, en vanaf die dag, is het nooit opgehouden."[10]

Daulne was niet echt geïnteresseerd in het zingen totdat ze een ongeval heeft ze opgelopen tijdens het dansen in een show;[11] dit liet haar niet in staat om deel te nemen in de atletiek. "ik wilde een sprintster worden, maar toen brak ik mijn been en ik was klaar met de sport. Ik bleef thuis, luisterend naar muziek. Ik was de gehele tijd bezig met het opnemen van geluiden -- ik luisterde herhaaldelijk naar geluiden gedurende een uur. Maar er was iets dat ik nog steeds moest doen, en toen heb ik besloten om naar Afrika te gaan, naar het woud."

Terug naar Afrika

In de documentaire film Mizike Mama, roept voor Daulne en haar familie op van een omgekeerde culturele oorlogsovergang over hun verbinding tijdens haar kinderjaren. Haar moeder vreesde dat Daulne te Afrikaanse zou opgroeien en dus niet van haar traditionele liederen leren.[12] Daulne hoorde voor het eerst een opname van traditionele pygmee muziek toen ze 20 was. "Op 20, gebeurde er iets in mij," zegt Daulne. "Als je pas 13, 14 bent , wil je als alle anderen zijn, maar na een bepaald punt wil je uniek zijn. En die klanken raakten me."

Daulne studeerde jazz in de universiteit, maar besloot dat ze zich wilde richten op een ander soort geluid, die muzikale tradities van over de hele wereld megden. De Antwerpse School van Jazz verstrekt Daulne een korte periode van formele opleiding waar ze "Arabische, Aziatische en Afrikaanse polyfonie" studeerde. Vervolgens besloot Daulne besloten om in 1984 terug te keren naar Congo Kinshasa[13] om te leren over haar erfgoed en zich te trainen in pygmee onomatopoeic vocale technieken.[14] "Toen ik naar Congo terugkeerde, was het niet als een muzikant. Helemaal niet. Maar ik was er wel, en ik stond in het midden van het bos, het horen van muziek is een deel van mijn vroegste herinneringen, en het was als een verlichting, als een licht," zei Daulne.[15]

Verdere reizen naar Afrika volgden. "ik bezocht heel Afrika. Ik begon waar ik werd geboren, in het woud van Zaïre. Naderhand breidde dit zich uit naar West-Afrika, Zuid-Afrika, Oost-Afrika. Het was voor mij heel makkelijk om te leren omdat alle Afrikaanse culturen iets gemeen lijken te hebben met de muziek en de stemmen," vertelt Daulne.

Hoewel Daulne haar inspiratie uit Afrika haalt, noemt ze Afrika niet haar thuis. "weet je, toen ik terug ging naar Congo, dacht dat ik een welkom zou krijgen als deel van de familie, een deel van het land, maar dat was niet het geval," zegt Daulne. "Ze behandelden me als een Belgische die op bezoek komt als toerist. Ik zag dat dus zeker niet als een plek om thuis te noemen." Maar Daulne is trots op het succes van haar muziek in Congo Kinshasa en zegt dat het helpt bij het herstel van een gevoel van trots en geschiedenis aan de Afrikanen en Westerlingen van Afrikaanse afkomst. "In Afrika willen ze veranderen, zijn zoals de witte mensen, maar ik vertel ze, 'Blijf zoals je bent'," zegt Daulne. "In het begin begreep mijn moeder niet waarom ik altijd haar bevroeg over de traditionele muziek, want iedereen wil een Amerikaanse stijl muziek brengen. Kolonisatie veranderde de mentaliteit van onze ouders. Na Zap Mama, begonnen mijn moeder en mijn tante weer samen te zingen, en nu is mijn tante dankbaar hiervoor."

Afrikaans-Europese muziek

Daulne's muziek is een mengeling van Afrikaanse en Europese invloeden. "Als mensen willen weten waar mijn geluiden vandaan komen, zeg ik dat ik een Afro-Europese ben," zegt Daulne. "Er zijn de Afrikaans-Amerikaanse, en ook de Afrikaanse-Europese net als ik. Mijn achtergrond is uit Afrika, en ik ben opgegroeid in de stedelijke wereld van Europa. En ik zou zeggen Afro-urban is gemakkelijk te begrijpen omdat het urban muziek is, maar tegelijkertijd heb je er de Afrikaanse elementen in."[16] "ik denk dat het komt omdat ik ben geboren in twee culturen. Van mijn Afrikaanse erfgoed, kan ik een heleboel verschillende harmonieën, melodieën en geluiden en manieren uiten, en dit alles maakt waarschijnlijk het geheel van wat ik doe," zegt Daulne. "Sommigen zeggen dat ik Afrikaanse muziek breng, maar dit is het absoluut niet. Ik ben niet-Afrikaanse. Mijn harmonie komt vanuit Europa. Ik gebruik dingen vanuit de hele wereld. Ik gebruik al deze geluiden die mensen kunnen horen. Het is omdat we allemaal mens zijn dat we allemaal dezelfde dingen willen."[17]

Wereldburger

Andere invloeden in de muziek van Daulne komen onder andere uit Brazilië, dat ze in 2008 bezocht.[18] "ik werd er verliefd op. Het weer, de muziek; ik was als een kind. Het is verbazingwekkend," zegt Daulne. Daulne ging eerst en vooral naar Brazilië om het land te ontdekken. De schoonheid van de stad, de manier waarop de mensen lopen, de kapsels — gewoon voelen wat het is om een vrouw in Brazilië te zijn. Ik leerde mijn haar vlechten met een vrouw uit de favela's en ik heb een vriend die Portugees spreekt en die in staat is om te vertalen en gesprekken te voeren. Nu zal mijn muziek een Braziliaanse invloed op mijn volgende plaat krijgen denk ik."

Daulne heeft de hele wereld afgereisd om te culturele connecties met mensen over de hele planeet te zoeken. "Binnen in me, voel ik me als een wereldburger," zegt Daulne. "In New York, vond ik een heleboel mensen van overal, en we praatten over hoe een mens kan veranderen. Het belangrijkste wat ik wil is in mijn nummers het menselijk gevoel te leggen."

Zap Mama

Daulne beschrijft dat haar muziek door de jaren heen geëvolueerd is van een a capella kwintet naar instrumenten en een lead-voice. 'ik ben een nomade. Ik hou van om te ontdekken dat mijn geluid met verschillende instrumenten, verschillende genres kan gemaakt worden. Voor mij is het normaal. Mijn naam is Zap Mama – is het gemakkelijk te begrijpen dat het gemakkelijk voor mij is om te zappen van het ene instrument naar het andere, een cultuur, een stijl. Ik ben meer een wereldburger, niet een Amerikaanse of Belgische."[19] Het woord Zap betekent ook het schakelen tussen TV-kanalen of, in deze context tussen culturen. Zap Mama heeft zeven langspeelplaten uitgebracht: Zap Mama (1991), Avonturen in Afropea 1 (1993), Sabsylma (1994), Zeven (1997), A Ma Zone (1999), Afkomst voert (2004), en Supermoon (2007) die in drie cycli vallen.

Eerste Cyclus: Avonturen in Afropea 1 en Sabsylma

Toen Daulne terug naar België kwam, was ze klaar om te beginnen met het maken van haar eigen muziek. "tijdens mijn met de pygmeeën, kwam de muziek kwam tot me," zegt Daulne. "En toen ik terug naar België kwam, vond ik alle energie om alles in elkaar te zetten, en zangers te vinden die samen met mij zingen." in 1989 had Daulne een aantal jaren doorgebracht met het zingen in Brussel in de jazz cafe ' s, toen ze besloot om een groep te maken voor het samenvoegen van de culturen van haar leven. In 1990 richtte ze de groep Zap Mama op.[20] "Ik wilde niet mijn eigen naam, want ik heb niet echt het gevoel dat het van mezelf komt, omdat het meer de geesten van de voorouders zijn, die een gesprek met mij hebben en mij gebruiken om te vertalen wat er aan de hand is," legt Daulne uit.

Daulne zou nooit als een solo artiest kunnen werken. "In Zaïre heb ik gezien dat ik met anderen hoor te werken, omdat ik in mijn eentje geen polyfonie kan brengen, vertelt Daulne. "Ik wist dat er zangers in de wereld zijn waarmee ik kon samenwerken en ik heb hen gevonden." Daulne begon met audities voor zangeressen, zoekende naar de juiste combinatie van a capella ensemble. "Toen ik aan mijn eerste LP werkte, zocht ik naar zangeressen met dezelfde mix als ik - Afrikaans-Europees. Omdat ik deze beide geluiden samen wilde brengen om te bewijzen dat gemengd blank-zwart bloed een perfecte harmonie in zich kon hebben."[21] "Ik herinner me Sylvie Nawasadio omdat we vroeger samen op de trein naar school zongen," zegt Daulne. "Op de universiteit van Brussel ontmoette ik haar opnieuw, zij studeerde sociologie en antropologie. Ik vroeg haar of zij deel wilde uitmaken van een culturele zanggroep. Ook omdat Sabine [Kabongo] net als ik, een mix is van Zaïre en België. Na haar heb ik een auditie gehouden en heb ik Marie Alfonso ontdekt, een blanke Portugese. Toen kwam Sally Nyolo en het eerste concert in November 1989." Het originele idee achter Zap Mama was "vijf zangeressen die één zouden zijn als de pygmeeën," zegt Daulne. "Geen leider."[22] "De kracht van de stemmen was mijn ding," "Ik wilde de wereld de inhoud tonen van vijf vrouwen die op zoek waren met hun stemmen en gedachten, niets anders." Daulne voelde dit aan als het kanaliseren van haar Congolese voorouders, daarom noemde zij de groep Zap Mama, in plaats van haar eigen naam te gebruiken. "We hebben een Zaïrees geheugen en een Europees geheugen, en samen kunnen we dezelfde vibratie ontdekken omdat we zowel Europese als Zaïrese muziek in ons hebben," zegt Daulne. Door het combineren van de Pygmee-geluiden met de vocale stijlen van de tradities bij de Europese koren. Zap Mama verkreeg een initiële steun van de Waalse Cultuur Gemeenschap, maar kreeg al snel de aandacht van of Teddy Hillaert toen hij hen zag optreden in de Ancienne Belgique te Brussel. "Het is een mix van humor, dans en kleur; echt krachtig," benoemt Hillaert het. "Zij waren zo snel uitverkocht, zodat ik zei 'dit is ongelooflijk.'" Hillaert werd Zap Mama's manager en in de zomer van 1991 begon de groep hun eerste album Zap Mama op te nemen bij de Studio Daylight in Brussel.[23] In October 1991 was het album klaar en werd het uitgebracht door Crammed Discs, het Belgisch platenlabel van Marc Hollander en Vincent Kenis.[24] Hollander zei dat Zap Mama "Het Westers publiek een impressie geeft van een half reëel en half verbeeld Afrika. Zij zoeken en interpreteren sommige vormen van traditionele muziek, vanuit een half Europees standpunt, met veel humor en een visie die zich niet afzet van sociale en politieke inhoud."

Zap Mama begon fans te krijgen in de Verenigde Staten nog voor hun aankomst door het verdienen van airplay bij een school radio station aan de Universiteit van Santa Monica, waar het album bovenaan op het station officieuze hitlijsten stond gedurende een aantal weken. In 1992 schreef Marc Maes in de Billboard dat Zap Mama de "smaak van de maand was in het internationale circuit." Randall Gras prees hen in de Village Voice voor hun "positief baanbrekende die van Afrikaanse, Arabische en Europese melodieën, en flarden van de Zuid-Afrikaanse mbube te midden van een kleine bulgaarse mystere." Toen Zap Mama in 1992 voor het eerst naar de Verenigde Staten kwam om een optreden te geven op het New Music Seminar in New York, ontmoetten ze David Byrne en kwamen overeen om hem Zap Mama's eerste opnamen Avonturen in Afropea 1 te laten heruitgeven bij Luaka Bop Records. 'ik ken de muziek van deze man niet, maar ik weet dat hij een goede man is," zei Daulne. "We hebben dezelfde passie." Yale Evelev, Voorzitter van Luaka Bop Records, zei dat Zap Mama indruk had gemaakt op hem en Byrne. "Het is zeer populaire muziek, maar er is een echte artistieke onderbouwing. Het is niet iemand zeggen: 'Wat kan ik doen om succesvol te worden?' Het is iemand die zegt, " Dit is de muziek die ik wil doen.'"

Luaka Bop Records bracht de eerste Crammed Discs uit voor de Amerikaanse luisteraars in 1993 als Adventures in Afropea 1. aan het einde van het jaar, Billboard noemde het de best-seller voor "wereldmuziek." Zap Mama tourde in Central Park te New York, Parijs, Olympia, het Jazz-festival van Montreux. Na het succes van de Adventures in Afropea 1, vroeg de platenmaatschappij aan Daulne om als poppy girl band door te gaan, maar zij zei, 'Nee, het zou mijn dood zijn', en stopte ze. Iedereen vroeg waarom ik wilde stoppen toen hadden we eindelijk aan de top stonden. Maar ik voelde dat het helemaal fout was. Ik was nog niet klaar. Ik was niet sterk genoeg. De manager zei dat als ik stopte, dit het einde van mijn carrière zou zijn, maar het was mijn beslissing." Het volgende album Sabsylma (1994) wordt opgenomen met muziek van Indiase, Marokkaanse en Australische invloeden en verdiende Zap Mama een Grammy-nominatie voor Best World Music Album. Daulne legt uit dat het scherper geluid van Sabsylma te wijten is aan de toenemende invloed van de Amerikaanse muziek en het geluid van het op de weg zijn. "We hebben een intensieve tour. Zap Mama was een zacht, Afrikaanse record met een natuurlijke, ronde klank. Sabsylma is hectisch, scherper. Niet met opzet, denk je. Ik kan het niet helpen. Als je maandenlang met een bus aan het rijden bent, en je voortdurend de geluiden van het verkeer, TV, hardrock op de radio hoort ... de geluiden die zich vastzetten in uw oren, dan komen ze als je begint te zingen." Daulne breide ook haar muziek uit door andere culturen te omarmen op Sabsylma. "Voorheen sprak ik over de Pygmeeën en de mensen om hen heen. Nu wil ik het hebben over de mensen om mij heen," zegt Daulne. "Mijn buurman, die heeft niets te eten, ik wil weten wat er in zijn hoofd omgaat. Een van de meest lonende reizen die ik gedaan heb was gewoon naar mijn buren. Mijn Marokkaanse buurvrouw deelde haar Marokkaanse wereld. De Pakistaanse man in de supermarkt liet me Pakistan zien. Dat is waar dit album over gaat; ik bedenk dat mensen dromen en reizen in hun eigen steden door te praten met hun buren."

Daulne gebruikt een organisch proces door te improviseren met haar muziek in de studio. "ik ben altijd op zoek naar geluiden. De grootste deel van de tijd, werk ik met kleuren. Elk geluid heeft nood aan één van de verschillende kleuren van de stemmen. Ik ontleed geluiden, snijd ze in kleine stukjes, neem hen, en monteer ze," zegt Daulne. "In de liedjes zelf gaat het om een zeer organische, improviserende manier. Tijdens de repetities, bij het licht van een paar kaarsen, horen we het starten van een tape-recorder, sluiten we onze ogen en beginnen we met het maken van een verhaal. Op dat moment beginnen we met het toevoegen van geluiden. We laten ons gaan. We laten ons meeslepen door de muziek."

Tegelijkertijd met het maken van Sabsylma, maakte Violaine de Villers een documentaire, Mizike Mama, (1993), een groepsportret van Zap Mama. De film richt zich op Daulne en bespreekt de implicaties van het lidmaatschap in een raciaal gemengde groep die bewust Afrikaanse ritmes en vocale tonen met de Europese polyfonie versmelt. De documentaire won de Internationale Visual Music award voor Beste Populaire Muziek in een TV-Documentaire.

Tweede Cyclus: Seven en A Ma Zone

Na het succes van de eerste twee albums, zette Daulne haar muziek op pauze voor een paar jaar voor de geboorte en de zorg voor haar dochter Kesia. Adventures in Afropea 1 en Sabslyma waren grotendeels a capella. In 1996 besloot Daulne om de groep te ontbindien en een formele pauze van a capella, met behoud van de Zap Mama naam, maar op zoek naar nieuwe medewerkers in de Verenigde Staten. Daulne haar muziek ging in een heel andere richting; om terug te komen als de enige Zap Mama opnames Seven, die een breuk met het verleden was door de integratie van mannelijke muzikanten en vocalisten, de toename van het aantal instrumenten en het aantal liedjes in het Engels. "ik maakte muziek op Seven op dezelfde manier als op de andere albums. Ik heb alleen gebruik gemaakt van akoestische instrumenten... Ik ben op zoek naar instrumenten die vocale geluiden, vergeten instrumenten zoals de guimbri... De eerste en tweede albums waren over de stem, wat ervoor kwam. Dit album is over de invoering van de geluiden in de moderne, Westerse leven," zegt Daulne. Daulne had hulp op het album van Wathanga Rema, van Kameroen. "ik kon dit album niet hebben gemaakt zonder hem!", zegt Daulne. "ik heb iemand ontmoet die hoge vrouwelijke tonen kon zingen en ook met de mannelijke de kracht... dat verandert alles!" De zus van Daulne, Anita, heeft ook bijgedragen aan zowel de teksten en de zang. "Ze weet altijd wanneer ik te hoog vlieg en is en als mezelf verlies," zegt Daulne.[25]

De titel Seven (1997) verwijst naar de zeven zintuigen van een mens. Daulne reisde naar Mali in 1996 en had van een man uit Mali geleerd dat naast de vijf in het westen bekende zintuigen, sommigen hebben een zesde zintuig hebben, emotie. "Maar niet iedereen heeft de zevende. Het is de kracht om te genezen met muziek, rustig met kleuren, om het kalmeren van de ziel met harmonie. Hij vertelde me dat ik deze gave had, en wist wat ik moet doen," zegt Daulne.

Het volgende album van Daulne was A Ma Zone (1999). De titel is een woordspeling wat betekent dat zowel de "Amazone", de vrouwelijke krijger, en "A Ma Zone' (in mijn zone) die betekent "In mijn zone; zich op zijn gemak voelen, waar men ook is," zegt Daulne. "Natuurlijk een Amazone is een rebel, een vechter die, als ze een doel voor ogen heeft, haar hart op iets zet, alles uit de kast trekt om haar doel te bereiken. Ik voel me ook zo als ik op het podium sta met de groep.- we hebben als team hebben hetzelfde doel, het publiek met onze muziek overwinnen. Ik ben een nomade. Ik hou van het steeds weer ontmoeten van nieuwe mensen en het sluiten van vriendschappen met muziek," zegt Daulne.

Derde Cyclus: Ancestry in Progress en Supermoon

In 2000 trok Daulne verder naar New York. "Ik ben nergens zo welkom geweest als in mijn eigen land," vertelt Daulne. "In Europa, wordt ik aks een Congolese aangesproken; in Congo gedraagt men zich alsof ik van Europa kom. De eerste keer dat ik me echt thuis voelde was in New York. Ik zei 'Hier is mijn land.' Iedereen is van ergens. Ik voel me zo comfortabel hier.'" Ancestry in Progress (2000) weerspiegelt Dualne's nieuwe leven in de Verenigde Staten. "De Amerikaanse beat is een revolutie die over heel de wereld trekt," volgens Daulne. "Iedereen luistert er naar en volgt het. Maar de Amerikaanse beat is geïnspireerd op de Afrikaanse beat. Niet enkel haar structuur, maar ook het geluid in de beat. Het is de bron van moderne geluiden, de geschiedenis van de beat, startend met de kleine stukjes hout die tegen elkaar slaan, tot de grote geluidsintallaties van vandaag. Het os geniaal. Dus wilde ik een album maken over de evolutie van oude voorouderlijke vocale geluiden, hoe zij vanuit Afrika vertrokken, zich mengden met de Europese en Aziatische geluiden, en aankwamen in Amerika."

Daulne werkte samen met de 'Roots collective' in Philadelphia dat Ancestry in Progress produceerde. "Zij nodigden me uit om enkele van mijn geluiden op één van hun albums te brengen, en daar begon onze samenwerking," zegt Daulne. "Het moeilijkst was dat in die tijd mijn Engels zo onontwikkeld was zodat ik de mogelijkheid niet had om me te uiten, daardoor wist ik niet hoe de opnames gebeurden in de 'Philly world' of in de Verenigde Staten, of de manier waarop de opnamestudio's werkten. Ik was daar als het ware in het midden van een oceaan met mijn klanken, mijn geest en mijn gevoel." "Ik hou van de instrumenten die de 'Roots' gebruiken, de jazz achtergrond, die helpt om een echt organische akoestische klank te brengen," zegt Daulne. "Als je hun geluid neemt en er een groovy klank bijvoegt, lijkt het alsof je leven lichter en makkelijker wordt. ... Bovendien hield ik van de beatbox die sommigen met enkel hun mond brachten." Één van de liederen bevatten baby klanken van Daulne's jongste kind, Zekey. Ancestry in Progress (2004), bereikte #1 in de 'Billboard World Music Album chart'.[26]

Daulne keerde terug naar België na een periode van drie jaar in de Verenigde Staten[27] en noemt nu Brussel haar thuis. "Ik heb in de Verenigde Staten geleefd van 2000 to 2004 en er zijn zo veel sterren. Toen ik in contact kwam met vele beroemdheden, realiseerde ik me dat ik geen beroemdheid was en dit ook niet wilde zijn. Ons leven zou een gewoonte worden, gevangen in dit en dat. Ik geef de voorkeur aan het uniek zijn, ik wil mezelf blijven."[28] Daulne vind het leven in België gemakkelijker. "Ik heb in NY gewoond en gewerkt, en het Belgische systeem is veel beter dan in Amerika. Voor de familie is het hier veel beter." "Samen te zijn met mijn familie, mijn man en mijn kinderen, de mensen waar ik van hou — dat is thuis." Daulne vind haar inspiratie nog steeds in het reizen. "Op dit moment heb ik de behoefte om naar Engeland te gaan, omdat er daar veel interessante dingen aan het gebeuren zijn. Er zitten vele jonge musici in mijn band, die me compleet nieuwe dingen leren. Zij dagen me uit - en daar hou ik van," vertelt Daulne. De Amerikaanse interesses en waarden zijn volgens Daulne ook anders dan in Europa. "Amerikanen zijn verslaafd aan muziek — sport en muziek," zegt Daulne. "Terwijl ik leef met de Franse invloed, is het eten zeer belangrijk, en literatuur — in ieder geval belangrijker dan sport en muziek."

In Supermoon (2007), trekken Daulne's vocale talenten de aandacht. "Wanneer het publiek de kunst van de artiesten waarderen, wordt zij als de zon, en laat de artiest stralen als een volle maan," stelt Daulne. Supermoon is ook één van Daulne's meest persoonlijke verklaringen met liedjes als "Princess Kesia," een ode aan haar dochter en hoe ze niet langer een baby is maar een mooi meisje.[29] "Met Supermoon, laat ik zien hoe ik koos om te leven in het begin van mijn carrière,” zegt Daulne. “Het is zeer intiem…Je ziet me van zeer dichtbij. Ik hoop dat dit het soort van intimiteit is dat de mensen kunnen begrijpen. Ik open een deur tot wie ik ben." "Ik probeerde me steeds te verbergen, ik klaag hier niet over, maar nu is het tijd om mijn ogen te tonen en toegang te verlenen tot mijn vrouwelijkheid en mijn kwetsbare kanten," zegt Daulne. "Ik ben er trots op om zo vrouwelijk te zijn, omdat ik de tijd heb genomen om deze vrouwelijkheid in me te laten ontwikkelen. Nu ik dit bereikt heb, kan ik iedereen recht in de ogen kijken, en als iemand me uitdaagt heb ik er geen problemen mee."

Discografie

  • Zap Mama (1991)
  • Adventures in Afropea 1 (US re-issue in 1993 of the 1991 debut album)
  • Sabsylma (1994)
  • Seven (1997)
  • A Ma Zone (1999)
  • Ancestry in Progress (2004)
  • Supermoon (2007)
  • ReCreation (2009)

Samenwerking met andere artiesten

  • Daulne heeft een gastoptreden in "Listener Supported" door Michael Franti, van het album Stay Human.[30]
  • Daulne zingt mee op "Ferris Wheel" van Common's 2002 album Electric Circus.[31]
  • Daulne zingt mee op de soundtrack van La Haine, een Franse film die zij opnam met haar broer Jean-Louis Daulne.[32]
  • Daulne is een gast artiest in het lied "Comin' to Gitcha" door Michael Franti, van het album Chocolate Supa Highway.[33]
  • Daulne zingt mee in het lied "Danger of Love" door DJ Krush, van het album Zen.[34]

Humanitarisme en activisme

Als een actieve humanitariste besteed Daulne veel van haar tijd aan de bescherming van de mensenrechten en de bestrijding van wereldarmoede bij organisaties als Amnesty International, Doctors Without Borders, CARE, en de Verenigde Naties. In 1993 werd Zap Mama gevraagd om een reclamespot te zingen voor Coca-Cola en Daulne's eerste reactie was neen. Daulne bedacht echter. "Iedereen houd van Robin Hood," zegt Daulne. "Ik dacht daar is geld weg te halen dat veel mensen kan helpen. Ik zie de armen en denk, 'Misschien kan ik hen op een dag helpen als Zap Mama voorbij is.' En toen bedacht ik dat ik hen ook nu al kan helpen."[35] Zap Mama heeft de reclamespot ingezongen en de inkomsten er van gebruikt om een school te helpen bouwen in Afrika.

"Ik ben hier om voor de vrede te vechten," zegt Daulne. "Ik ben opgegroeid in een land waar er vooral blanken zijn, en zij wezen me er steeds op dat ik anders was, dat ik zwart was. We horen onze problemen niet te negeren. Maar steeds weer roepen, 'Er is een probleem! Er is een probleem!' zal ons niet tot een oplossing brengen. Ik denk dan wat kan IK doen om dit te beëindigen, dan aanschouw ik het probleem en bestrijd het stap voor stap." Daulne zegt dat haar muziek voor de "wereld is waar niemand over wil praten - de mensen met een beperking. En mensen als wij zoeken naar het beste, we hebben allemaal dezelfde energie en visie, we moeten bedenken dat het niet enkel om ons land gaat en wat de TV ons laat zien…we moeten kunnen reizen met een open geest en niet noodzakelijk het systeem volgen, de manupilatie van de politici die ons angstig wil maken. Wanneer we weten wat er op de wereld gebeurt, gezien door eigen ogen, en met een fysieke aanwezigheid kunnen we beginnen te denken aan ons zelf. Dat is wat ik wil zien."

Externe links

1px.pngWikimedia Commons  Zie ook de categorie met mediabestanden in verband met Marie Daulne op Wikimedia Commons.

rel=nofollow