Wikisage is op 1 na de grootste internet-encyclopedie in het Nederlands. Iedereen kan de hier verzamelde kennis gratis gebruiken, zonder storende advertenties. De Koninklijke Bibliotheek van Nederland heeft Wikisage in 2018 aangemerkt als digitaal erfgoed.
- Wilt u meehelpen om Wikisage te laten groeien? Maak dan een account aan. U bent van harte welkom. Zie: Portaal:Gebruikers.
- Bent u blij met Wikisage, of wilt u juist meer? Dan stellen we een bescheiden donatie om de kosten te bestrijden zeer op prijs. Zie: Portaal:Donaties.
Nelson H. Barbour: verschil tussen versies
k (wikilinks) |
Geen bewerkingssamenvatting |
||
Regel 59: | Regel 59: | ||
| extra portaal = | | extra portaal = | ||
}} | }} | ||
'''Nelson H. Barbour'''<ref group="noot">Hoewel Barbours | '''Nelson H. Barbour'''<ref group="noot">Hoewel Barbours middelste naam in de catalogus van de Library of Congress genoteerd staat als ''Homer'', schrijft hijzelf zijn middenste naam op een patentaanvraag uit 1870 als ''Horatio''. (B. Woodcroft: ''Alphabetical Index of Patentees and Applicants of Patents for Invention for the year 1870'', p. 79.)<br/> Ook de ''New York Grave Index'' vermeldt zijn naam als Nelson Horatio Barbour.</ref><ref>Schulz & de Vienne, p. 4.</ref> ([[Throop, New York|Throopsville, New York]], [[21 augustus]] [[1824]] – [[Tacoma, Washington]], [[30 augustus]] [[1905]]) was in zijn tijd een invloedrijk adventistisch schrijver. Zonder de korte periode van samenwerking met [[Charles Taze Russell]] zou hij thans in vergetelheid zijn geraakt. | ||
== Leven == | == Leven == | ||
Nelson Barbour was een zoon van David Barbour en een kleinzoon van Friend Barbour.<ref name="noot">Volgens een testament dat aan de historici Bruce Schulz en Rachael de Vienne werd bezorgd nadat de biografie gedrukt was.</ref> | Nelson Barbour was een zoon van David Barbour en een kleinzoon van Friend Barbour.<ref name="noot">Volgens een testament dat aan de historici Bruce Schulz en Rachael de Vienne werd bezorgd nadat de door hen uitgegeven biografie gedrukt was.</ref> | ||
Van 1839 tot 1843 volgde hij les aan de Temple Hill Academy in Geneseo, New York. Hoewel hij presbyteriaans was opgevoed, ging hij studeren om methodistisch episcopaals geestelijke te worden.<ref name=SV11>Schulz & de Vienne, p. 11</ref> | Van 1839 tot 1843 volgde hij les aan de Temple Hill Academy in Geneseo, New York. Hoewel hij presbyteriaans was opgevoed, ging hij studeren om methodistisch episcopaals geestelijke te worden.<ref name=SV11>Schulz & de Vienne, p. 11</ref> | ||
Regel 72: | Regel 72: | ||
Barbour begon een carrière in de medische wereld.<ref group="noot">In de adressenlijst van Rochester staat hij als arts, en hij wordt dikwijls ''doctor'' genoemd.</ref><ref name=SD16>Schulz & de Vienne, p. 16</ref> | Barbour begon een carrière in de medische wereld.<ref group="noot">In de adressenlijst van Rochester staat hij als arts, en hij wordt dikwijls ''doctor'' genoemd.</ref><ref name=SD16>Schulz & de Vienne, p. 16</ref> | ||
Toen er in [[Australië]] goud ontdekt werd, vertrok hij daarheen. In die tijd had hij geen enkele belangstelling voor Bijbelse profetieën.<ref>{{Aut|C. T. Russell}}, ''To the Readers of the Herald of the Morning, Supplement to Volume 1, Number 1 of Zion’s Watch Tower'', juli 1979.</ref> Blijkbaar beperkte zijn desinteresse zich tot de profetieën | Toen er in [[Australië]] goud ontdekt werd, vertrok hij daarheen. In die tijd had hij naar eigen zeggen geen enkele belangstelling voor Bijbelse profetieën.<ref>{{Aut|C. T. Russell}}, ''To the Readers of the Herald of the Morning, Supplement to Volume 1, Number 1 of Zion’s Watch Tower'', juli 1979.</ref> Blijkbaar beperkte zijn desinteresse zich tot de profetieën: in een later interview zei hij dat hij in Australië in vele koloniën gepredikt had.<ref>Interview in ''The Rochester Union and Advertiser'', 5 oktober 1895, p. 12.</ref> | ||
In 1859 reisde hij terug. Op het schip begon hij een gesprek met een geestelijke over de Bijbelse profetieën, waardoor hij zich weer in het thema ging verdiepen. In Londen raadpleegde hij in de [[British Library]] allerlei boeken over profetieën. Hij vermeldt het werk ''Horae Apocalypticae'' van E. B. Elliott.<ref name=SD19>Schulz & de Vienne, p. 19</ref> Zich baserend op wat anderen sinds 1823 hierover hadden geschreven, groeide zijn overtuiging dat de Wederkomst van Christus in 1873 zou plaatsvinden. | In 1859 reisde hij terug. Op het schip begon hij een gesprek met een geestelijke over de Bijbelse profetieën, waardoor hij zich weer in het thema ging verdiepen. In [[Londen]] raadpleegde hij in de [[British Library]] allerlei boeken over profetieën. Hij vermeldt het werk ''Horae Apocalypticae'' van [[E. B. Elliott]].<ref name=SD19>Schulz & de Vienne, p. 19</ref> Zich baserend op wat anderen sinds 1823 hierover hadden geschreven, groeide zijn overtuiging dat de Wederkomst van Christus in 1873 zou plaatsvinden. | ||
Na zijn terugkeer in de [[Verenigde Staten]] ging hij in [[New York City]] wonen, waar hij zijn studies verderzette in de [[Astor Library]].<ref name=SV23>Schulz & de Vienne, p. 23</ref> Toen hij er helemaal van overtuigd was, zocht hij per brief of door bezoekjes contact met oude adventistische vrienden, zoals [[Josiah Litch]] en Henry F. Hill, maar velen van hen toonden geen belangstelling. | Na zijn terugkeer in de [[Verenigde Staten]] ging hij in [[New York City]] wonen, waar hij zijn studies verderzette in de [[Astor Library]].<ref name=SV23>Schulz & de Vienne, p. 23</ref> Toen hij er helemaal van overtuigd was, zocht hij per brief of door bezoekjes contact met oude adventistische vrienden, zoals [[Josiah Litch]] en Henry F. Hill, maar velen van hen toonden geen belangstelling. | ||
Regel 83: | Regel 83: | ||
In 1871 schreef Barbour een boek met de titel ''Evidences for the Coming of the Lord in 1873, or The Midnight Cry'', (Bewijzen voor de Komst van de Heer in 1873, of de Middernachtsroep), dat in twee oplagen verscheen. Artikelen van Barbours hand verschenen in de [[Second Adventist]]ische pers, vooral in de ''World’s Crisis''. | In 1871 schreef Barbour een boek met de titel ''Evidences for the Coming of the Lord in 1873, or The Midnight Cry'', (Bewijzen voor de Komst van de Heer in 1873, of de Middernachtsroep), dat in twee oplagen verscheen. Artikelen van Barbours hand verschenen in de [[Second Adventist]]ische pers, vooral in de ''World’s Crisis''. | ||
Hoewel er nog anderen waren die met profetische data de aandacht trokken, was [[William C. Thurman]] Barbours voornaamste rivaal. Thurman was een overtuigender spreker en vloeiender schrijver dan Barbour en kreeg de steun van [[Miles Grant]], [[Joshua Vaughan Himes|Joshua V. Himes]] en andere vooraanstaande adventisten.<ref name=SD43>Schulz & de Vienne, p. 43</ref> Volgens hem zou Christus op zondag 27 september 1868 terugkomen.<ref name=SD42>Schulz & de Vienne, p. 42</ref> | Hoewel er nog anderen waren die met profetische data de aandacht trokken, was [[William C. Thurman]] Barbours voornaamste rivaal. Thurman was een overtuigender spreker en vloeiender schrijver dan Barbour en kreeg de steun van [[Miles Grant]], [[Joshua Vaughan Himes|Joshua V. Himes]] en andere vooraanstaande adventisten.<ref name=SD43>Schulz & de Vienne, p. 43</ref> Volgens hem zou Christus op zondag 27 september 1868 terugkomen.<ref name=SD42>Schulz & de Vienne, p. 42</ref> Toen de door Thurman voorgestelde datum voorbijging, werkte dat in Barbours voordeel.<ref name=SD45>Schulz & de Vienne, p. 45</ref> | ||
Toen de door Thurman voorgestelde datum voorbijging, werkte dat in Barbours voordeel.<ref name=SD45>Schulz & de Vienne, p. 45</ref> | |||
Intussen begon zich een beweging te vormen die uitkeek naar 1873, maar deze bestond uit verschillende takken. [[Jonas Wendell]] leidde één van de richtingen, anderen groepeerden zich rond het tijdschrift ''[[The Watchman’s Cry]]'', en de rest werkte nauw samen met Barbour. In Groot-Brittannië werd de beweging van Barbour vertegenwoordigd door Elias H. Tuckett, een geestelijke. In de herfst van 1873 kwamen enkele honderden samen op [[Terry Island]] om er op de Wederkomst van Christus te wachten. Een tijd lang ging Barbour nog uitkijken naar de zevende maand van 1874, maar ook dit werd een ontgoocheling. | Intussen begon zich een beweging te vormen die uitkeek naar 1873, maar deze bestond uit verschillende takken. [[Jonas Wendell]] leidde één van de richtingen, anderen groepeerden zich rond het tijdschrift ''[[The Watchman’s Cry]]'', en de rest werkte nauw samen met Barbour. In Groot-Brittannië werd de beweging van Barbour vertegenwoordigd door Elias H. Tuckett, een geestelijke. In de herfst van 1873 kwamen enkele honderden samen op [[Terry Island]] om er op de Wederkomst van Christus te wachten. Een tijd lang ging Barbour nog uitkijken naar de zevende maand van 1874, maar ook dit werd een ontgoocheling. | ||
Regel 92: | Regel 90: | ||
In december 1875 kreeg [[Charles Taze Russell]], een jonge zakenman uit [[Allegheny, Pennsylvania|Allegheny]], per post een exemplaar van de ''Herald of the Morning''. Hij nam contact op met Barbour en zorgde ervoor dat deze in 1876 in [[Philadelphia]] kon komen spreken. Barbour en Russell begonnen samen te werken. Barbour schreef in die periode het boek ''[[Three Worlds]]'' (1877) en hij gaf een brochure uit die door Russell was geschreven over het doel en de wijze van de wederkomst van de Heer (''Object and Manner of Our Lord’s Return''). Vanaf augustus begon Barbour artikelen te schrijven die de waarde van Jezus’ loskoopoffer wegredeneerden. Russell probeerde het loskoopoffer te verdedigen. Vanaf juli 1879 begon Russell bijgevolg met een eigen tijdschrift, dat vandaag bekendstaat als ''[[De Wachttoren]]''. | In december 1875 kreeg [[Charles Taze Russell]], een jonge zakenman uit [[Allegheny, Pennsylvania|Allegheny]], per post een exemplaar van de ''Herald of the Morning''. Hij nam contact op met Barbour en zorgde ervoor dat deze in 1876 in [[Philadelphia]] kon komen spreken. Barbour en Russell begonnen samen te werken. Barbour schreef in die periode het boek ''[[Three Worlds]]'' (1877) en hij gaf een brochure uit die door Russell was geschreven over het doel en de wijze van de wederkomst van de Heer (''Object and Manner of Our Lord’s Return''). Vanaf augustus begon Barbour artikelen te schrijven die de waarde van Jezus’ loskoopoffer wegredeneerden. Russell probeerde het loskoopoffer te verdedigen. Vanaf juli 1879 begon Russell bijgevolg met een eigen tijdschrift, dat vandaag bekendstaat als ''[[De Wachttoren]]''. | ||
Barbour gaf zijn kerk de naam Church of the Strangers (kerk van de vreemdelingen). In latere jaren zouden sommigen van hen zich verbonden voelen met de Church of the Blessed Hope van Mark Allen, en zouden zij zichzelf Restitutionisten noemen. | Barbour gaf zijn kerk de naam Church of the Strangers (kerk van de vreemdelingen). In latere jaren zouden sommigen van hen zich verbonden voelen met de Church of the Blessed Hope van [[Mark Allen]], en zouden zij zichzelf Restitutionisten noemen. | ||
Barbour gaf de ''Herald of the Morning'' met onderbrekingen uit tot 1903. Hij schreef gunstig over de voorstelling dat 1896 de datum van Christus’ Wederkomst zou zijn, een idee dat afkomstig was uit de [[Advent Christian Church]]. | Barbour gaf de ''Herald of the Morning'' met onderbrekingen uit tot 1903. Hij schreef gunstig over de voorstelling dat 1896 de datum van Christus’ Wederkomst zou zijn, een idee dat afkomstig was uit de [[Advent Christian Church]]. | ||
Regel 98: | Regel 96: | ||
In 1903 nam Barbour deel aan een conferentie over de ’geest van oproer in Amerika’ (’Mob Spirit in America’). Hij was een voorstander van het stichten van een Afro-Amerikaanse staat in het zuidwesten van de Verenigde Staten, als toevluchtsoord voor Afro-Amerikanen die hiervan gebruik wensten te maken. | In 1903 nam Barbour deel aan een conferentie over de ’geest van oproer in Amerika’ (’Mob Spirit in America’). Hij was een voorstander van het stichten van een Afro-Amerikaanse staat in het zuidwesten van de Verenigde Staten, als toevluchtsoord voor Afro-Amerikanen die hiervan gebruik wensten te maken. | ||
Barbour overleed op een reis naar het westen van de Verenigde Staten | Barbour overleed in 1905 op een reis naar het westen van de Verenigde Staten.<ref>Schulz & de Vienne citeren diverse overlijdensberichten, waaronder de officiële overlijdensakte van de staat Washington en de krant ''The Auburn, New York, Citizen'', van 20 oktober 1905.</ref> De laatste datum waar hij had naar uitgekeken, 1907, beleefde hij niet meer. Tegen de tijd van zijn overlijden telde zijn kerk in Rochester ongeveer 50 personen, en waren er een gering aantal belangstellenden op andere plaatsen. | ||
De kerk splitste zich op in een groep die connecties had met de [[Broeders in Christus (Christadelphians)]] en een kleinere groep, geleid door Leonidas B. King. | De kerk splitste zich op in een groep die connecties had met de [[Broeders in Christus (Christadelphians)]] en een kleinere groep, geleid door Leonidas B. King. | ||
Regel 105: | Regel 103: | ||
==Nawerkingen== | ==Nawerkingen== | ||
* In de adventkerk zorgde Barbours invloed ervoor dat het zoeken naar datums voor de Wederkomst van Christus sneller werd opgegeven. | * In de adventkerk zorgde Barbours invloed ervoor dat het zoeken naar datums voor de Wederkomst van Christus sneller werd opgegeven. | ||
* Zijn invloed op de Bijbelonderzoekers en Jehovah’s Getuigen was vooral zijn visie over de loskoopoffer, waardoor Charles Taze Russell en de medewerkers die | * Zijn invloed op de Bijbelonderzoekers en Jehovah’s Getuigen was vooral zijn visie over de loskoopoffer, waardoor Charles Taze Russell en de medewerkers die Russell ondersteunden, genoodzaakt waren hun geloof nauwkeuriger te definiëren. | ||
==Bibliografie== | ==Bibliografie== | ||
Regel 118: | Regel 116: | ||
===Historische werken=== | ===Historische werken=== | ||
* {{en}}{{Aut|Bruce W. Schulz, Rachael de Vienne}}, ''Nelson Barbour: The Millennium’s Forgotten Prophet'', Fluttering Wings Press, 2009. (in de bronverwijzingen afgekort als: Schulz & de Vienne) | * {{en}}{{Aut|Bruce W. Schulz, Rachael de Vienne}}, ''Nelson Barbour: The Millennium’s Forgotten Prophet'', Fluttering Wings Press, 2009.<br/>(in de bronverwijzingen afgekort als: Schulz & de Vienne) | ||
* {{en}}{{Aut|Bruce W. Schulz, Rachael de Vienne}}, ''Nelson Barbour: The Time-ists Last Breath'', in: ''Journal From the Radical Reformation,'' lente 2008, p. 54 e.v. [http://www.abc-coggc.org/media/coggc_files/jrad/volume15/issue1/barbour.pdf Beschikbaar als pdf] op de website van COGGC. | * {{en}}{{Aut|Bruce W. Schulz, Rachael de Vienne}}, ''Nelson Barbour: The Time-ists Last Breath'', in: ''Journal From the Radical Reformation,'' lente 2008, p. 54 e.v.<br/>[http://www.abc-coggc.org/media/coggc_files/jrad/volume15/issue1/barbour.pdf Beschikbaar als pdf] op de website van COGGC. | ||
==Noten== | ==Noten== |
Versie van 3 nov 2013 14:26
Nelson Barbour | ||
![]() | ||
Algemene informatie | ||
Volledige naam | Nelson Horatio Barbour | |
Geboren | 21 augustus 1824, Throopsville, New York (V.S.) | |
Overleden | 30 augustus 1905, Tacoma, Washington | |
Nationaliteit | V.S. | |
Bekend van | adventisme, contact met Charles Taze Russell | |
Beroep | uitvinder schrijver en uitgever van religieus tijdschrift Herald of the Morning | |
Overige informatie | ||
Partner(s) | Emeline B. Barbour | |
Religie | Milleriet; Church of the Strangers |
Nelson H. Barbour[noot 1][1] (Throopsville, New York, 21 augustus 1824 – Tacoma, Washington, 30 augustus 1905) was in zijn tijd een invloedrijk adventistisch schrijver. Zonder de korte periode van samenwerking met Charles Taze Russell zou hij thans in vergetelheid zijn geraakt.
Leven
Nelson Barbour was een zoon van David Barbour en een kleinzoon van Friend Barbour.[2]
Van 1839 tot 1843 volgde hij les aan de Temple Hill Academy in Geneseo, New York. Hoewel hij presbyteriaans was opgevoed, ging hij studeren om methodistisch episcopaals geestelijke te worden.[3]
Mogelijk kwam Barbour in contact met de millerieten door een zekere heer Johnson, die in de winter van 1842 een toespraak gaf te Geneseo.[4] Andere millerieten in deze streek waren onder andere Owen Crozier, William Marsh, en Daniel Cogswell. Cogswell zou een levenslange vriend van Barbour worden, net als Henry F. Hill. Cogswell werd president van de New York Conference van de adventchristenen. Hill werd een bekend auteur, verbonden met de evangelische adventisten.
De millerieten in die streek kwamen bijeen in Springwater om op de Wederkomst van Christus in 1843 te wachten.[4] Hun verwachtingen werden ontgoocheld. Barbour kon nochtans geen fout vinden in de chronologische berekeningen.
Barbour begon een carrière in de medische wereld.[noot 2][5]
Toen er in Australië goud ontdekt werd, vertrok hij daarheen. In die tijd had hij naar eigen zeggen geen enkele belangstelling voor Bijbelse profetieën.[6] Blijkbaar beperkte zijn desinteresse zich tot de profetieën: in een later interview zei hij dat hij in Australië in vele koloniën gepredikt had.[7] In 1859 reisde hij terug. Op het schip begon hij een gesprek met een geestelijke over de Bijbelse profetieën, waardoor hij zich weer in het thema ging verdiepen. In Londen raadpleegde hij in de British Library allerlei boeken over profetieën. Hij vermeldt het werk Horae Apocalypticae van E. B. Elliott.[8] Zich baserend op wat anderen sinds 1823 hierover hadden geschreven, groeide zijn overtuiging dat de Wederkomst van Christus in 1873 zou plaatsvinden.
Na zijn terugkeer in de Verenigde Staten ging hij in New York City wonen, waar hij zijn studies verderzette in de Astor Library.[9] Toen hij er helemaal van overtuigd was, zocht hij per brief of door bezoekjes contact met oude adventistische vrienden, zoals Josiah Litch en Henry F. Hill, maar velen van hen toonden geen belangstelling.
Tegen 1863 had hij, gedeeltelijk in Auburn en in Rochester, New York, een medische praktijk waarin hij spierpijnen, zwakten en bepaalde ziekten behandelde met behulp van elektrische stroom.[10] Dit was destijds een geaccepteerde behandelwijze.
Barbour werd uitvinder en vroeg patenten aan voor verschillende uitvindingen, zoals een gasmotor en een stoomgenerator.[11] Hij gebruikte zijn contacten met uitvinders en wetenschappers om zijn visies over de eindtijd te verspreiden. Sommige van zijn vroegste medewerkers waren uitvinders en artsen.
In 1871 schreef Barbour een boek met de titel Evidences for the Coming of the Lord in 1873, or The Midnight Cry, (Bewijzen voor de Komst van de Heer in 1873, of de Middernachtsroep), dat in twee oplagen verscheen. Artikelen van Barbours hand verschenen in de Second Adventistische pers, vooral in de World’s Crisis.
Hoewel er nog anderen waren die met profetische data de aandacht trokken, was William C. Thurman Barbours voornaamste rivaal. Thurman was een overtuigender spreker en vloeiender schrijver dan Barbour en kreeg de steun van Miles Grant, Joshua V. Himes en andere vooraanstaande adventisten.[12] Volgens hem zou Christus op zondag 27 september 1868 terugkomen.[13] Toen de door Thurman voorgestelde datum voorbijging, werkte dat in Barbours voordeel.[14] Intussen begon zich een beweging te vormen die uitkeek naar 1873, maar deze bestond uit verschillende takken. Jonas Wendell leidde één van de richtingen, anderen groepeerden zich rond het tijdschrift The Watchman’s Cry, en de rest werkte nauw samen met Barbour. In Groot-Brittannië werd de beweging van Barbour vertegenwoordigd door Elias H. Tuckett, een geestelijke. In de herfst van 1873 kwamen enkele honderden samen op Terry Island om er op de Wederkomst van Christus te wachten. Een tijd lang ging Barbour nog uitkijken naar de zevende maand van 1874, maar ook dit werd een ontgoocheling.
Onder invloed van Benjamin Wallis Keith, die sinds 1867 met Barbour samenwerkte, aanvaardde de groep de voorstelling van een uit twee fasen bestaande parousia (’tegenwoordigheid’), waarvan de eerste fase onzichtbaar zou zijn. Zij geloofden dat Christus inderdaad in 1874 teruggekomen was en dat hij spoedig zichtbaar zou handelen als rechter. In de herfst van 1873 begon Barbour een tijdschrift om zijn zienswijzen uiteen te zetten. Het kreeg de naam The Midnight Cry. Vanaf de tweede uitgave kreeg het de naam The Midnight Cry or Herald of the Morning en vervolgens Herald of the Morning. De naamswijziging toonde ook hoe Barbour de beweging en de tijdsperiode waarin ze zich bevonden anders ging bekijken. Vanaf januari 1874 werd het een maandelijkse uitgave.
In december 1875 kreeg Charles Taze Russell, een jonge zakenman uit Allegheny, per post een exemplaar van de Herald of the Morning. Hij nam contact op met Barbour en zorgde ervoor dat deze in 1876 in Philadelphia kon komen spreken. Barbour en Russell begonnen samen te werken. Barbour schreef in die periode het boek Three Worlds (1877) en hij gaf een brochure uit die door Russell was geschreven over het doel en de wijze van de wederkomst van de Heer (Object and Manner of Our Lord’s Return). Vanaf augustus begon Barbour artikelen te schrijven die de waarde van Jezus’ loskoopoffer wegredeneerden. Russell probeerde het loskoopoffer te verdedigen. Vanaf juli 1879 begon Russell bijgevolg met een eigen tijdschrift, dat vandaag bekendstaat als De Wachttoren.
Barbour gaf zijn kerk de naam Church of the Strangers (kerk van de vreemdelingen). In latere jaren zouden sommigen van hen zich verbonden voelen met de Church of the Blessed Hope van Mark Allen, en zouden zij zichzelf Restitutionisten noemen.
Barbour gaf de Herald of the Morning met onderbrekingen uit tot 1903. Hij schreef gunstig over de voorstelling dat 1896 de datum van Christus’ Wederkomst zou zijn, een idee dat afkomstig was uit de Advent Christian Church.
In 1903 nam Barbour deel aan een conferentie over de ’geest van oproer in Amerika’ (’Mob Spirit in America’). Hij was een voorstander van het stichten van een Afro-Amerikaanse staat in het zuidwesten van de Verenigde Staten, als toevluchtsoord voor Afro-Amerikanen die hiervan gebruik wensten te maken.
Barbour overleed in 1905 op een reis naar het westen van de Verenigde Staten.[15] De laatste datum waar hij had naar uitgekeken, 1907, beleefde hij niet meer. Tegen de tijd van zijn overlijden telde zijn kerk in Rochester ongeveer 50 personen, en waren er een gering aantal belangstellenden op andere plaatsen.
De kerk splitste zich op in een groep die connecties had met de Broeders in Christus (Christadelphians) en een kleinere groep, geleid door Leonidas B. King. Een aantal van Barbours artikelen uit The Herald of the Morning werd na zijn overlijden verzameld en in boekvorm uitgegeven met de titel Washed in His Blood (1908).
Nawerkingen
- In de adventkerk zorgde Barbours invloed ervoor dat het zoeken naar datums voor de Wederkomst van Christus sneller werd opgegeven.
- Zijn invloed op de Bijbelonderzoekers en Jehovah’s Getuigen was vooral zijn visie over de loskoopoffer, waardoor Charles Taze Russell en de medewerkers die Russell ondersteunden, genoodzaakt waren hun geloof nauwkeuriger te definiëren.
Bibliografie
Werken online
- Three Worlds, geschreven door Barbour en uitgegeven met financiële steun van Russell in 1877.
- Evidences for the Coming of the Lord in 1873, or The Midnight Cry 1871.
- Herald of the Morning Diverse nummers van 1875 tot 1880.
- Washed in the Blood Postuum uitgegeven, in de catalogus van de Library of Congress staat Nelson H. Barbour als auteur aangegeven.
Over Barbour
- Message to Herald of the Morning subscribers Pittsburgh, Pa.; Zion’s Watch Tower and Herald of Christ’s Presence, 1 juli 1879, Supplement
Historische werken
- (en) Bruce W. Schulz, Rachael de Vienne, Nelson Barbour: The Millennium’s Forgotten Prophet, Fluttering Wings Press, 2009.
(in de bronverwijzingen afgekort als: Schulz & de Vienne) - (en) Bruce W. Schulz, Rachael de Vienne, Nelson Barbour: The Time-ists Last Breath, in: Journal From the Radical Reformation, lente 2008, p. 54 e.v.
Beschikbaar als pdf op de website van COGGC.
Noten
- º Hoewel Barbours middelste naam in de catalogus van de Library of Congress genoteerd staat als Homer, schrijft hijzelf zijn middenste naam op een patentaanvraag uit 1870 als Horatio. (B. Woodcroft: Alphabetical Index of Patentees and Applicants of Patents for Invention for the year 1870, p. 79.)
Ook de New York Grave Index vermeldt zijn naam als Nelson Horatio Barbour. - º In de adressenlijst van Rochester staat hij als arts, en hij wordt dikwijls doctor genoemd.
Verwijzingen
- º Schulz & de Vienne, p. 4.
- º Volgens een testament dat aan de historici Bruce Schulz en Rachael de Vienne werd bezorgd nadat de door hen uitgegeven biografie gedrukt was.
- º Schulz & de Vienne, p. 11
- ↑ 4,0 4,1 Schulz & de Vienne, p. 13
- º Schulz & de Vienne, p. 16
- º C. T. Russell, To the Readers of the Herald of the Morning, Supplement to Volume 1, Number 1 of Zion’s Watch Tower, juli 1979.
- º Interview in The Rochester Union and Advertiser, 5 oktober 1895, p. 12.
- º Schulz & de Vienne, p. 19
- º Schulz & de Vienne, p. 23
- º Schulz & de Vienne, p. 25
- º Schulz & de Vienne, p. 25-29
- º Schulz & de Vienne, p. 43
- º Schulz & de Vienne, p. 42
- º Schulz & de Vienne, p. 45
- º Schulz & de Vienne citeren diverse overlijdensberichten, waaronder de officiële overlijdensakte van de staat Washington en de krant The Auburn, New York, Citizen, van 20 oktober 1905.