Wikisage, de vrije encyclopedie van de tweede generatie, is digitaal erfgoed

Wikisage is op 1 na de grootste internet-encyclopedie in het Nederlands. Iedereen kan de hier verzamelde kennis gratis gebruiken, zonder storende advertenties. De Koninklijke Bibliotheek van Nederland heeft Wikisage in 2018 aangemerkt als digitaal erfgoed.

  • Wilt u meehelpen om Wikisage te laten groeien? Maak dan een account aan. U bent van harte welkom. Zie: Portaal:Gebruikers.
  • Bent u blij met Wikisage, of wilt u juist meer? Dan stellen we een bescheiden donatie om de kosten te bestrijden zeer op prijs. Zie: Portaal:Donaties.
rel=nofollow

Ben Bouman: verschil tussen versies

Uit Wikisage
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
(https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Ben_Boumanr&oldid=50372775 15 nov 2017)
(https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Ben_Bouman&oldid=50440844 26 nov 2017 Take Mirrenberg 20 nov 2017)
 
Regel 1: Regel 1:
Brigade-generaal b.d. der Artillerie dr. B. ( Benjamin ) Bouman ( * 27 maart 1923 - 24 april 2015 ), historicus militaire geschiedenis, stamt uit een familie met een lange militaire en zakelijke traditie ( met twee aan zijn voorvaderen toegekende militaire willemsordes, behaald in de Strijd om Atjeh.) Ben Bouman werd op 27 maart 1923 in Bandoeng geboren, waar zijn ouders, Johannes Jacobus Bouman en Elizabeth de Groot een succesvolle modezaak hadden, genaamd De Bonneterie ( en tot 1975 de modezaak Maison Bouman aan het Frederik Hendrikplein in Den Haag ), waarvoor het gezin regelmatig naar Europa ( Amsterdam, Antwerpen, Brussel ) reisde voor inkopen.
{{Infobox militair persoon
| naam = Benjamin Bouwman
| afbeelding =
| onderschrift =
| bijnaam =
| geboorteplaats = [[Bandung|Bandoeng]]
| geboortedatum = 27 maart 1923
| sterfplaats = [[Zeist]]
| sterfdatum = 24 april 2015
| partij = {{NL}}
| onderdeel = [[Artillerie]] van het [[Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger]]
| dienstjaren =
| rang = [[File:Nl-landmacht-brigade generaal.svg|25px]] [[Brigade-generaal]]
| eenheid = 6e Regiment Veldartillerie [[Eerste Divisie 7 December]], 109 Afdeling Veldartillerie
| leiding = Legerkorpsartillerie (1974-1978)
| veldslagen = [[Waaloversteek]], [[Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog#Eerste militaire actie .28Operatie Product.29|Eerste politionele actie]], [[Indonesische_Onafhankelijkheidsoorlog#Eerste_militaire_actie_.28Operatie_Product.29|Tweede politionele actie]], [[Koude oorlog]]
| onderscheidingen = [[Officier]] in de [[Orde van Oranje-Nassau]],</br>[[Oorlogsherinneringskruis]],<br>[[Ereteken voor Orde en Vrede]]
| anderwerk =
| portaal =
}}
'''Benjamin (Ben) Bouman''' ([[Bandung|Bandoeng]], 27 maart 1923 - [[Zeist]], 24 april 2015) was een Nederlands [[generaal]] der [[artillerie]] en militair [[historicus]]. In de [[Tweede Wereldoorlog]] nam hij als enige Nederlander deel aan de [[waaloversteek]] bij [[Nijmegen]] tijdens [[operatie Market Garden]].


Na behalen van zijn H.B.S.-diploma ging Ben Bouman in Leiden studeren en weigerde uiteraard de loyaliteitsverklaring te ondertekenen.
==Levensloop==
Het Bouman-gezin dook onder in Mook ( Brabant ). Bouman spande zich in als vrijwilliger en werd ( in een oude KNIL-outfit van zijn vader ) gids en tolk voor de Amerikanen die gewikkeld waren in de Operatie Market Garden in de formatie van het geallieerde 3e bataljon van het 504th Parachute Infantry Regiment van de 82nd Airborne Division.  
Benjamin Bouman werd geboren op 27 maart 1923 in Bandoeng en bracht er zijn jeugd door. Zijn vader, Johannes Jacobus Bouman werkte bij de spoorwegen en zijn moeder, Elizabeth de Groot, had er een modezaak genaamd ''De Bonneterie''. Daarvoor reisden zij regelmatig naar Europa voor inkopen. Het gezin verhuisde naar Nederland en Ben ging naar de [[Hogereburgerschool|H.B.S.]] in Den Haag. Na het behalen van zijn diploma in mei 1940 ging hij in Leiden [[Experimentele natuurkunde|Experimentele fysica]] studeren.
Bij de rivier de Waal raakte Bouman gewond aan zijn kuitbeen; ( ik herinner mij het litteken dat mijn vader aan mijn broer Jan Willem en mij toonde op zondag ( waarbij mijn vader levendig over de door hem bijgewoonde wanorde aan de rivier de Waal uit de doeken deed ), daarbij tegelijkertijd verwikkeld in enthousiast thuiswerk voor de Artillerie als beroepsmilitair. )
 
Na hersteld te zijn van het granaatschervenincident aan zijn been, ging Ben Bouman door naar Engeland voor zijn militaire vorming en officiersopleiding en werd ingedeeld bij de Artillerie.
===Tweede Wereldoorlog===
Als kwartiermeester startte Ben Bouman bij het 6e Regiment Veldartillerie ( 6RVA ) op Java. De twee politionele acties werden gestreden in Bouman's aanwezigheid. ( Hiervan getuigen de titels Succes in een Verloren Oorlog, postuum verschenen van diens hand, nadat eerder werden uitgegeven zijn boeken Van Driekleur tot Rood-Wit, het geschrift waarop Ben Bouman is gepromoveerd aan de Rijksuniversiteit Leiden in 1995 ) en de titel Ieder voor zich en de Republiek voor ons allen.
Toen de tweede wereldoorlog uitbrak weigerde hij de de [[loyaliteitsverklaring]] aan de Duitse bezetter te ondertekenen. Hij dook vervolgens onder bij zijn ouders in [[Mook]], even ten zuiden van [[Nijmegen]].  
Ben Bouman vervulde jarenlang de functie van Voorzitter van de Stichting Japanse Ereschulden.
 
Ben's Hogere Krijgsschool-jaargenoot luitenant-generaal b.d. Ted Meines is zijn kameraad gebleven, geïnteresseerd in het groeiende belang van de veteraan als zodanig.
In september 1944 melde hij zich als gids en tolk bij een Amerikaans peloton van het 3e bataljon van het [[506th Parachute Infantry Regiment|504th Parachute Infantry Regiment]] van de [[82e Luchtlandingsdivisie|82nd Airborne Division]]. De eenheid nam deel aan de [[Operatie Market Garden]] en had zich ingegraven bij de [[Sluiscomplex Heumen|sluis in Heumen]]. In het oude [[Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger|KNIL]]-uniform van zijn vader sloot hij zich aan bij het [[Peloton (krijgsmacht)|peloton]] en kreeg in ruil voor zijn fiets een karabijn, helm en een Amerikaans legerjack. Hij nam als enige Nederlander deel aan de [[waaloversteek]] bij Nijmegen. Zwaar onder vuur roeide hij met de Amerikanen in één van de 26 canvasbootjes de Waal over. Daarbij raakte hij lichtgewond aan zijn kuitbeen door een granaatscherf. De Amerikanen sloten hem daarop uit van verdere deelname aan de operatie.<ref>[https://books.google.nl/books?id=95LwAwAAQBAJ&lpg=PT430&dq=francis%20keefe%20bouman&hl=nl&pg=PT183#v=onepage&q=bouman&f=false The Battle of the bridges]</ref>
Ondanks de terugkerende woekering heeft Ben Bouman stevig doorgewerkt als historicus miltaire geschiedenis. Foto's werden door hem geselecteerd en weeks voor zijn overlijden de boekomslag van "Succes in een Verloren Oorlog" gadegeslagen. Het eerste exemplaar van het  geschrift werd overhandigd aan mevrouw Verbeet ( oud Tweede Kamer-voorzitter ) bij het Veteraneninstituut.
 
===Politionele acties===
Na de bevrijding meldde hij zich aan als [[Oorlogsvrijwilligers in Nederlands-Indië|oorlogsvrijwilliger]] voor de strijd tegen de Japanners in het nog bezette Nederlands-Indië. Hij ging hij naar Engeland voor zijn militaire vorming, kreeg een officiersopleiding en werd ingedeeld bij de artillerie vanwege zijn aanleg voor wis- en natuurkunde.  
 
Bij aankomst in Indië hadden de Japanners inmiddels [[Capitulatie|gecapituleerd]]. De Nederlandse eenheden kregen een andere opdracht: optreden tegen de Indonesische vrijheidsstrijders. Bouman werd ingedeeld bij het 6e Regiment Veldartillerie (6 RVA), onderdeel van de [[Eerste Divisie 7 December|1e divisie <nowiki>''7 december''</nowiki>]] en werd gestationeerd in het noordelijk deel van [[West-Java]]. Tussen 1946 en 1949 nam hij als tweede luitenant en batterijcommandant deel aan de twee [[politionele acties]] tegen de Indonesische onafhankelijkheidsstrijders. Het 6 RVA was daarbij relatief succesvol.<ref>[http://www.41afdva.net/Db/onderdeel.php?ond=6%20RVA 6 RVA (1946-1949)] op de site van 41 Afdeling Veldartillerie</ref>
 
=== Koninklijke Landmacht ===
Terug in Nederland werd Bouman beroepsmilitair bij de [[Koninklijke Landmacht]] in de rang van Kapitein en werd batterijcommandant bij de Artillerie. Van 1958-1960 volgde hij de [[Hogere Krijgsschool]]. Daarna vervulde hij diverse bevels- en staffuncties. 
 
Begin jaren '60 werd Bouman bevorderd tot majoor en werd hij commandant van de 109 Afdeling Veldartillerie. Hij kreeg daarmee het bevel over de eerste met kernwapens uitgeruste eenheid in Nederland. 109 Afdva was in 1959 opgericht om uitgerust te worden met de nucleaire raketartillerie van het type [[Honest John]]. Dit was het gevolg van het besluit van de Nederlandse Regering, gesteund door vrijwel het volledige parlement, om gehoor te geven aan het [[Noord-Atlantische Verdragsorganisatie|Navo]]-besluit uit 1957 om de strijdkrachten met atoomwapens uit te rusten.<ref>[https://www.vn.nl/ik-heb-er-niet-zon-herinnering-aan/ Ik ben er niet zo'n herinnering aan], Daan Dijksma in Vrij Nederland, 20 augustus 2011</ref> 
 
Van 1968 tot 1973 was Bouman commandant van 107 Afdeling Veldartillerie. Op 1 juni 1974 werd hij commandant van de Legerkorpsartillerie en werd hij bevorderd tot [[brigadegeneraal]].
 
Gevormd door zijn ervaringen in de Tweede Wereldoorlog en in Indië, was Bouman een militair van de oude stempel. Hij moest niets hebben van de democratiseringsgolf van de jaren zestig en zeventig die ook de krijgsmacht niet onberoerd liet. Hij vond dat het met name onder onderofficieren leidde tot een gebrek aan discipline. Hij uitte begin jaren '70 openlijk kritiek op het in zijn ogen [[Socialisme|socialistische]] defensiebeleid en op de invloed van de defensievakbond [[Vereniging van Dienstplichtige Militairen|VVDM]]. Daarop werd hij persoonlijk op het matje geroepen bij de toenmalige [[Partij van de Arbeid (Nederland)|PvdA]]-minister van defensie [[Bram Stemerdink|Stemerdink]], die hem dreigde met ontslag. Dat kon uiteindelijk worden afgewend doordat kort daarna [[Cor de Jager]], een studievriend van Bouman van de Hogere Krijgsschool [[Bevelhebber der Landstrijdkrachten]] werd.
 
Op 1 mei 1978 ging Bouman met functioneel leeftijdsontslag.
 
==Na militaire dienst==
Na zijn pensionering begon Bouman een bescheiden nieuwe loopbaan als krijgshistoricus. Hij ging geschiedenis studeren in Leiden. In 1987 behaalde hij er zijn doctoraalexamen, met als bijvakken West-Europese expansie en [[Indonesisch]]. In 1995 promoveerde hij bij [[Cees Fasseur]] op een proefschrift over de rol van Indonesische officieren in het KNIL in de periode 1900 tot 1950. Daarbij verzoende hij zich met zijn voormalige vijanden van het [[Tentara Nasional Indonesia|TNI]] (het Indonesische nationale leger) en interviewde enkele tientallen van hen.<ref>[https://books.google.nl/books?id=qDw6DAAAQBAJ&lpg=PT165&ots=Kk-YJ05kGT&dq=ben%20bouman%20overleden%20-gerard&hl=nl&pg=PT166#v=onepage&q=ben%20bouman%20overleden%20-gerard&f=true Cees Fasseur, Dubbelspoor: herinneringen], Uitgeverij Balans, 25 mei 2016</ref> In de jaren daarna schreef hij een aantal boeken over de krijgshistorie van de laat-koloniale tijd in Nederlands-Indië.
 
Naast zijn werk als historicus was Bouman lange tijd voorzitter de [[Stichting Japanse Ereschulden]] en lid van het [[Indisch Platform]] waarmee hij zich inzette voor de belangen van de Nederlanders uit voormalig Nederlands-Indië die tijdens de Tweede Wereldoorlog door toedoen van de Japanse overheid schade hebben geleden. Hij was tevens actief in de veteranenwereld. Van 1979 tot 1986 was hij voorzitter van de Vereniging Artillerie Officieren.
 
Op 23 november 2013 verrichte hij met Francis Keefe, Amerikaans veteraan die ook de waaloversteek in 1944 meemaakte, de opening van de nieuwe waalbrug genaamd [[De Oversteek (brug)|de Oversteek]].<ref>[http://www.absolutefacts.nl/gelderland/nijmegen/oversteek-nijmegen.htm Tweede verkeersbrug bij Nijmegen], Absolutefacts.nl</ref>
 
Ben Bouman overleed op 24 april 2015 in Zeist aan de gevolgen van longkanker.
 
==Onderscheidingen==
* [[Officier in de Orde van Oranje-Nassau|Officier in de Orde van Oranje Nassau]] [[Onderscheiding met zwaarden|met de Zwaarden]]
* Drager van het [[Oorlogsherinneringskruis]] met gesp (1944)
* Drager van het [[Ereteken voor Orde en Vrede]] met vier gespen (1946, 1947, 1948, 1949)
* Legpenning in zilver van de Vereniging Artillerie Officieren, uitgereikt in 1977 tijdens de viering van het driehonderdjarig bestaan van het Wapen der Artillerie
 
==Bibliografie==
* ''Van Driekleur tot Rood-Wit''. De Indonesische officieren uit het KNIL 1900-1950 (1995); Proefschrift.
* ''Ieder voor zich en de Republiek voor ons allen'' (2006); over de logistiek achter de Indonesische Revolutie van 1945 tot 1950.
* ''Succes in een verloren oorlog.'' Het 6e Regiment Veldartillerie en zijn Speciale Troepen in de onafhankelijkheidsstrijd van de Republiek Indonesië, 1946-1949; over het [[Korps Speciale Troepen]] onder leiding van [[Tivadar Emile Spier]] op West-Java. (Postuum uitgegeven, 2015)
 
== Externe links ==
*[https://www.4en5mei.nl/herdenken-en-vieren/oorlogsmonumenten/sprekende_beelden/getuigenverhalen/68/een-onbesuisde-tocht-die-slecht-had-kunnen-aflopen Een onbesuisde tocht die slecht had kunnen aflopen], getuigenverhaal van Bouwman over de Waaloversteek in 1944, op de site van de Stichting 4 en 5 mei.
*[https://anderetijden.nl/aflevering/197/Het-optimisme-van-Generaal-Spoor Het optimisme van generaal Spoor], interview in ''Andere Tijden'', aflevering 197.
*[http://reinonline.blogspot.nl/2014/09/de-oversteek.html De Oversteek], reportage van NOS Evenementen over Bouwman tijdens de Operatie Market Garden.
{{appendix|2=
*[https://www.nederlandsekrijgsmacht.nl/index.php/kl/268-officieren-van-het-nederlandse-leger/manschappen-artikelen/artillerieofficieren/1318-bouman-ben Ben Bouman], levensbeschrijving door Menke de Groot op nederlandsekrijgsmacht.nl.
*[https://www.digibron.nl/search/detail/50654012571f2efaffdb03a1bc8e926a/de-stille-kracht-van-een-ex-kolonie De stille kracht van een ex-kolonie] H. de Vries, Terdege, 27 november 1996, pp. 4 - 9.
*[https://www.voaweb.nl/over-ons/in-memoriam/reactie-voorzitter In Memoriam Ben Bouman] door Bart Rosengarten de voorzitter van de vereniging officieren Artillerie
*[http://www.elsevierweekblad.nl/nederland/article/2015/05/ben-bouman-1923-1945-legerman-met-twee-levens-1757137W/ Ben Bouman (1923-1945): legerman met twee levens] Elsevier nummer 19, 9 mei 2015
*[http://www.vooa.nl/files/vooa_artilia109_5mox11j6.pdf Onverbloemde Indië-memoires van Ben Bouman] ''Artilia'' nr. 109, april 2016 p.23
------
{{references}}
}}
{{authority control|TYPE=p|Wikidata= }}
{{DEFAULTSORT:Bouman, Ben}}
[[Categorie:Nederlands generaal]]
[[Categorie:Nederlands historicus]]
[[Categorie:Operatie Market Garden]]

Huidige versie van 27 nov 2017 om 02:06

rel=nofollow

Benjamin (Ben) Bouman (Bandoeng, 27 maart 1923 - Zeist, 24 april 2015) was een Nederlands generaal der artillerie en militair historicus. In de Tweede Wereldoorlog nam hij als enige Nederlander deel aan de waaloversteek bij Nijmegen tijdens operatie Market Garden.

Levensloop

Benjamin Bouman werd geboren op 27 maart 1923 in Bandoeng en bracht er zijn jeugd door. Zijn vader, Johannes Jacobus Bouman werkte bij de spoorwegen en zijn moeder, Elizabeth de Groot, had er een modezaak genaamd De Bonneterie. Daarvoor reisden zij regelmatig naar Europa voor inkopen. Het gezin verhuisde naar Nederland en Ben ging naar de H.B.S. in Den Haag. Na het behalen van zijn diploma in mei 1940 ging hij in Leiden Experimentele fysica studeren.

Tweede Wereldoorlog

Toen de tweede wereldoorlog uitbrak weigerde hij de de loyaliteitsverklaring aan de Duitse bezetter te ondertekenen. Hij dook vervolgens onder bij zijn ouders in Mook, even ten zuiden van Nijmegen.

In september 1944 melde hij zich als gids en tolk bij een Amerikaans peloton van het 3e bataljon van het 504th Parachute Infantry Regiment van de 82nd Airborne Division. De eenheid nam deel aan de Operatie Market Garden en had zich ingegraven bij de sluis in Heumen. In het oude KNIL-uniform van zijn vader sloot hij zich aan bij het peloton en kreeg in ruil voor zijn fiets een karabijn, helm en een Amerikaans legerjack. Hij nam als enige Nederlander deel aan de waaloversteek bij Nijmegen. Zwaar onder vuur roeide hij met de Amerikanen in één van de 26 canvasbootjes de Waal over. Daarbij raakte hij lichtgewond aan zijn kuitbeen door een granaatscherf. De Amerikanen sloten hem daarop uit van verdere deelname aan de operatie.[1]

Politionele acties

Na de bevrijding meldde hij zich aan als oorlogsvrijwilliger voor de strijd tegen de Japanners in het nog bezette Nederlands-Indië. Hij ging hij naar Engeland voor zijn militaire vorming, kreeg een officiersopleiding en werd ingedeeld bij de artillerie vanwege zijn aanleg voor wis- en natuurkunde.

Bij aankomst in Indië hadden de Japanners inmiddels gecapituleerd. De Nederlandse eenheden kregen een andere opdracht: optreden tegen de Indonesische vrijheidsstrijders. Bouman werd ingedeeld bij het 6e Regiment Veldartillerie (6 RVA), onderdeel van de 1e divisie ''7 december'' en werd gestationeerd in het noordelijk deel van West-Java. Tussen 1946 en 1949 nam hij als tweede luitenant en batterijcommandant deel aan de twee politionele acties tegen de Indonesische onafhankelijkheidsstrijders. Het 6 RVA was daarbij relatief succesvol.[2]

Koninklijke Landmacht

Terug in Nederland werd Bouman beroepsmilitair bij de Koninklijke Landmacht in de rang van Kapitein en werd batterijcommandant bij de Artillerie. Van 1958-1960 volgde hij de Hogere Krijgsschool. Daarna vervulde hij diverse bevels- en staffuncties.

Begin jaren '60 werd Bouman bevorderd tot majoor en werd hij commandant van de 109 Afdeling Veldartillerie. Hij kreeg daarmee het bevel over de eerste met kernwapens uitgeruste eenheid in Nederland. 109 Afdva was in 1959 opgericht om uitgerust te worden met de nucleaire raketartillerie van het type Honest John. Dit was het gevolg van het besluit van de Nederlandse Regering, gesteund door vrijwel het volledige parlement, om gehoor te geven aan het Navo-besluit uit 1957 om de strijdkrachten met atoomwapens uit te rusten.[3]

Van 1968 tot 1973 was Bouman commandant van 107 Afdeling Veldartillerie. Op 1 juni 1974 werd hij commandant van de Legerkorpsartillerie en werd hij bevorderd tot brigadegeneraal.

Gevormd door zijn ervaringen in de Tweede Wereldoorlog en in Indië, was Bouman een militair van de oude stempel. Hij moest niets hebben van de democratiseringsgolf van de jaren zestig en zeventig die ook de krijgsmacht niet onberoerd liet. Hij vond dat het met name onder onderofficieren leidde tot een gebrek aan discipline. Hij uitte begin jaren '70 openlijk kritiek op het in zijn ogen socialistische defensiebeleid en op de invloed van de defensievakbond VVDM. Daarop werd hij persoonlijk op het matje geroepen bij de toenmalige PvdA-minister van defensie Stemerdink, die hem dreigde met ontslag. Dat kon uiteindelijk worden afgewend doordat kort daarna Cor de Jager, een studievriend van Bouman van de Hogere Krijgsschool Bevelhebber der Landstrijdkrachten werd.

Op 1 mei 1978 ging Bouman met functioneel leeftijdsontslag.

Na militaire dienst

Na zijn pensionering begon Bouman een bescheiden nieuwe loopbaan als krijgshistoricus. Hij ging geschiedenis studeren in Leiden. In 1987 behaalde hij er zijn doctoraalexamen, met als bijvakken West-Europese expansie en Indonesisch. In 1995 promoveerde hij bij Cees Fasseur op een proefschrift over de rol van Indonesische officieren in het KNIL in de periode 1900 tot 1950. Daarbij verzoende hij zich met zijn voormalige vijanden van het TNI (het Indonesische nationale leger) en interviewde enkele tientallen van hen.[4] In de jaren daarna schreef hij een aantal boeken over de krijgshistorie van de laat-koloniale tijd in Nederlands-Indië.

Naast zijn werk als historicus was Bouman lange tijd voorzitter de Stichting Japanse Ereschulden en lid van het Indisch Platform waarmee hij zich inzette voor de belangen van de Nederlanders uit voormalig Nederlands-Indië die tijdens de Tweede Wereldoorlog door toedoen van de Japanse overheid schade hebben geleden. Hij was tevens actief in de veteranenwereld. Van 1979 tot 1986 was hij voorzitter van de Vereniging Artillerie Officieren.

Op 23 november 2013 verrichte hij met Francis Keefe, Amerikaans veteraan die ook de waaloversteek in 1944 meemaakte, de opening van de nieuwe waalbrug genaamd de Oversteek.[5]

Ben Bouman overleed op 24 april 2015 in Zeist aan de gevolgen van longkanker.

Onderscheidingen

Bibliografie

  • Van Driekleur tot Rood-Wit. De Indonesische officieren uit het KNIL 1900-1950 (1995); Proefschrift.
  • Ieder voor zich en de Republiek voor ons allen (2006); over de logistiek achter de Indonesische Revolutie van 1945 tot 1950.
  • Succes in een verloren oorlog. Het 6e Regiment Veldartillerie en zijn Speciale Troepen in de onafhankelijkheidsstrijd van de Republiek Indonesië, 1946-1949; over het Korps Speciale Troepen onder leiding van Tivadar Emile Spier op West-Java. (Postuum uitgegeven, 2015)

Externe links

Bronnen, noten en/of referenties

Bronnen, noten en/of referenties
  1. º The Battle of the bridges
  2. º 6 RVA (1946-1949) op de site van 41 Afdeling Veldartillerie
  3. º Ik ben er niet zo'n herinnering aan, Daan Dijksma in Vrij Nederland, 20 augustus 2011
  4. º Cees Fasseur, Dubbelspoor: herinneringen, Uitgeverij Balans, 25 mei 2016
  5. º Tweede verkeersbrug bij Nijmegen, Absolutefacts.nl
rel=nofollow
rel=nofollow
rel=nofollow