Wikisage is op 1 na de grootste internet-encyclopedie in het Nederlands. Iedereen kan de hier verzamelde kennis gratis gebruiken, zonder storende advertenties. De Koninklijke Bibliotheek van Nederland heeft Wikisage in 2018 aangemerkt als digitaal erfgoed.
- Wilt u meehelpen om Wikisage te laten groeien? Maak dan een account aan. U bent van harte welkom. Zie: Portaal:Gebruikers.
- Bent u blij met Wikisage, of wilt u juist meer? Dan stellen we een bescheiden donatie om de kosten te bestrijden zeer op prijs. Zie: Portaal:Donaties.
Pierre Le Grève: verschil tussen versies
(https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Pierre_Le_Gr%C3%A8ve&oldid=41474345) |
k (→Levensloop) |
||
(3 tussenliggende versies door dezelfde gebruiker niet weergegeven) | |||
Regel 4: | Regel 4: | ||
Le Grève promoveerde tot licentiaat wijsbegeerte en letteren aan de [[ULB]]. Hij werd atheneumleraar. | Le Grève promoveerde tot licentiaat wijsbegeerte en letteren aan de [[ULB]]. Hij werd atheneumleraar. | ||
Als student al verliet hij het burgermilieu waar hij toe behoorde en sloot zich aan bij de Belgische volgelingen van [[Leon Trotski]], onder leiding van Georges Vereeken. | Als student al verliet hij het burgermilieu waar hij toe behoorde en sloot zich aan bij de Belgische volgelingen van [[Leon Trotski]], onder leiding van [[Georges Vereeken]]. | ||
Onder de wapens in mei 1940 nam hij deel aan de [[Achttiendaagse Veldtocht]]. Bij de overgave bevond hij zich met zijn regiment in [[Montpellier]]. Hij verliet zijn kameraden en vertrok naar België. Hij hernam er zijn militante activiteiten, onder meer de verspreiding van het blad ''Contre le courant''. | Onder de wapens in mei 1940 nam hij deel aan de [[Achttiendaagse Veldtocht]]. Bij de overgave bevond hij zich met zijn regiment in [[Montpellier]]. Hij verliet zijn kameraden en vertrok naar België. Hij hernam er zijn militante activiteiten, onder meer de verspreiding van het blad ''Contre le courant'', uitgebracht door Vereekens splintergroep die itt de meerderheid van de trotskisten weigerde toe te treden tt de [[Belgische Werkliedenpartij]]. Le Grève bracht praktisch de hele oorlog in de clandestiniteit door, achtervolgd zowel door de Duitsers als door de stalinistische communisten. | ||
Na de oorlog ontstond een fusie tussen de twee bestaande trotskistische groepen die samen de | Na de oorlog ontstond een fusie tussen de twee bestaande trotskistische groepen die samen de [[Parti communiste internationaliste]] stichtten, als Belgische sectie van de [[Vierde internationale]]. Hij werd lid van het politiek bureau en bleef dat gedurende dertig jaar. | ||
Na arbeider in [[Charleroi]] en handelsvertegenwoordiger te zijn geweest, kon | Na arbeider in [[Charleroi]] en handelsvertegenwoordiger te zijn geweest, kon Le Grève leraar lekenmoraal worden in het atheneum van Elsene. | ||
Vanaf 1951 pasten de trotskisten de tactiek toe van | Vanaf 1951 pasten de trotskisten de tactiek toe van [[entrisme]] binnen de [[Belgische Socialistische Partij]]. Le Grève kon, niet zonder moeite, lid worden van de sectie Ukkel-Brussel. Tevens was hij lid van de vereniging van socialistische leerkrachten. | ||
Toen de toekomst van [[Belgisch-Congo]] ter discussie kwam, slaagde Le Grève er in om op een socialistisch congres in juli 1956 te doen aannemen dat de Congolezen onmiddellijk de democratische vrijheden moesten verkrijgen. | Toen de toekomst van [[Belgisch-Congo]] ter discussie kwam, slaagde Le Grève er in om op een socialistisch congres in juli 1956 te doen aannemen dat de Congolezen onmiddellijk de democratische vrijheden moesten verkrijgen. | ||
Regel 22: | Regel 22: | ||
Tijdens de stakingen van 1960-1961 tegen de [[Eenheidswet]], behoorde Le Grève tot de groep die de leiding van de Onderwijsvakbond buitenwipte. Voortaan waren het de algemene vergaderingen (sterk geïnfiltreerd door de trotskisten) die de beslissingen namen. | Tijdens de stakingen van 1960-1961 tegen de [[Eenheidswet]], behoorde Le Grève tot de groep die de leiding van de Onderwijsvakbond buitenwipte. Voortaan waren het de algemene vergaderingen (sterk geïnfiltreerd door de trotskisten) die de beslissingen namen. | ||
Hij werkte mee met [[Ernest Mandel]] en met hem stichtte hij eind 1956 het weekblad ''La Gauche - Links''. Dit | Hij werkte mee met [[Ernest Mandel]] en met hem stichtte hij eind 1956 het weekblad ''La Gauche - Links''. Dit was één van de elementen die niet werden gesmaakt door de leiding van de [[Belgische Socialistische Partij]] die uiteindelijk eind 1964 de trotkistische fractie uit de partij zette. | ||
In 1965 slaagden de trotskisten er in om in Wallonië de ''Parti wallon des travailleurs'' en in Brussel de ''Union de la Gauche socialiste'' op te richten. In het arrondissement Brussel werd een kartel aangegaan met de [[Kommunistische Partij van België|Kommunistische Partij]] en bij de wetgevende verkiezingen werd Le Grève verkozen. Hij vervulde dit mandaat tot in 1968. In het parlement deed hij tussenkomsten over de rechten van vreemdelingen, ter verdediging van de Limburgse mijnstakingen, tegen de Griekse kolonels en hun staatsgreep en tegen de vestiging van de [[NAVO]] in België. Hij werd nadien, met enige moeite, opnieuw leraar in een Brussels atheneum. | In 1965 slaagden de trotskisten er in om in Wallonië de ''Parti wallon des travailleurs'' en in Brussel de ''Union de la Gauche socialiste'' op te richten. In het arrondissement Brussel werd een kartel aangegaan met de [[Kommunistische Partij van België|Kommunistische Partij]] en bij de wetgevende verkiezingen werd Le Grève verkozen. Hij vervulde dit mandaat tot in 1968. In het parlement deed hij tussenkomsten over de rechten van vreemdelingen, ter verdediging van de Limburgse mijnstakingen, tegen de Griekse kolonels en hun staatsgreep en tegen de vestiging van de [[NAVO]] in België. Hij werd nadien, met enige moeite, opnieuw leraar in een Brussels atheneum. | ||
Regel 41: | Regel 41: | ||
[[Categorie:Belgisch volksvertegenwoordiger]] | [[Categorie:Belgisch volksvertegenwoordiger]] | ||
[[Categorie:Belgisch communist]] | [[Categorie:Belgisch communist]] | ||
[[Categorie: | [[Categorie:Belgisch trotskist]] | ||
[[Categorie:BSP-politicus]] | [[Categorie:BSP-politicus]] | ||
[[Categorie:Geboren in 1916]] | |||
[[Categorie:Overleden in 2004]] |
Huidige versie van 10 nov 2020 om 14:52
Pierre Auguste Oscar Victor Le Grève, ook Legrève, (Elsene, 28 januari 1916 - Brussel, 1 augustus 2004) was een Belgisch volksvertegenwoordiger.
Levensloop
Le Grève promoveerde tot licentiaat wijsbegeerte en letteren aan de ULB. Hij werd atheneumleraar.
Als student al verliet hij het burgermilieu waar hij toe behoorde en sloot zich aan bij de Belgische volgelingen van Leon Trotski, onder leiding van Georges Vereeken.
Onder de wapens in mei 1940 nam hij deel aan de Achttiendaagse Veldtocht. Bij de overgave bevond hij zich met zijn regiment in Montpellier. Hij verliet zijn kameraden en vertrok naar België. Hij hernam er zijn militante activiteiten, onder meer de verspreiding van het blad Contre le courant, uitgebracht door Vereekens splintergroep die itt de meerderheid van de trotskisten weigerde toe te treden tt de Belgische Werkliedenpartij. Le Grève bracht praktisch de hele oorlog in de clandestiniteit door, achtervolgd zowel door de Duitsers als door de stalinistische communisten.
Na de oorlog ontstond een fusie tussen de twee bestaande trotskistische groepen die samen de Parti communiste internationaliste stichtten, als Belgische sectie van de Vierde internationale. Hij werd lid van het politiek bureau en bleef dat gedurende dertig jaar.
Na arbeider in Charleroi en handelsvertegenwoordiger te zijn geweest, kon Le Grève leraar lekenmoraal worden in het atheneum van Elsene.
Vanaf 1951 pasten de trotskisten de tactiek toe van entrisme binnen de Belgische Socialistische Partij. Le Grève kon, niet zonder moeite, lid worden van de sectie Ukkel-Brussel. Tevens was hij lid van de vereniging van socialistische leerkrachten.
Toen de toekomst van Belgisch-Congo ter discussie kwam, slaagde Le Grève er in om op een socialistisch congres in juli 1956 te doen aannemen dat de Congolezen onmiddellijk de democratische vrijheden moesten verkrijgen.
Nadat het Front de Libération Nationale (FLN) de opstand was begonnen in Algerije, stichtte Le Grève in 1955 een Comité pour la paix en Algérie, een dekmantel voor ondersteuning vanuit België van de opstandelingen. De Franse geheime diensten zetten zich in tegen de Belgische helpers van het FLN en verschillende onder hen werden vermoord. Ook Le Grève ontsnapte aan een aanslag. Op 12 maart 1962 organiseerde hij in Brussel een meeting die een groot succes kende en waarop Jean-Paul Sartre het woord voerde.
Na de onafhankelijkheid, trok Le Grève naar Algerije en nam er deel aan een Conférence européenne d’aide non-gouvernementale à l’Algérie, die middelen zocht om de jonge republiek bij te staan. Deze organisatie werd later het Comité contre le néo-colonialisme et le fascisme, dat hulp verleende aan de linkse militanten in Marokko. Le Grève was ook een van de stichters van het Comité Vietnam dat grote manifestaties organiseerde. Hij voerde ook met succes campagne om de uitlevering aan frankistisch Spanje te verhinderen van de anarchist Abarca.
Tijdens de stakingen van 1960-1961 tegen de Eenheidswet, behoorde Le Grève tot de groep die de leiding van de Onderwijsvakbond buitenwipte. Voortaan waren het de algemene vergaderingen (sterk geïnfiltreerd door de trotskisten) die de beslissingen namen.
Hij werkte mee met Ernest Mandel en met hem stichtte hij eind 1956 het weekblad La Gauche - Links. Dit was één van de elementen die niet werden gesmaakt door de leiding van de Belgische Socialistische Partij die uiteindelijk eind 1964 de trotkistische fractie uit de partij zette.
In 1965 slaagden de trotskisten er in om in Wallonië de Parti wallon des travailleurs en in Brussel de Union de la Gauche socialiste op te richten. In het arrondissement Brussel werd een kartel aangegaan met de Kommunistische Partij en bij de wetgevende verkiezingen werd Le Grève verkozen. Hij vervulde dit mandaat tot in 1968. In het parlement deed hij tussenkomsten over de rechten van vreemdelingen, ter verdediging van de Limburgse mijnstakingen, tegen de Griekse kolonels en hun staatsgreep en tegen de vestiging van de NAVO in België. Hij werd nadien, met enige moeite, opnieuw leraar in een Brussels atheneum.
Rond 1975 maakte hij een einde aan zijn militante activiteiten, gehinderd als hij was door gezondheidsproblemen. Hij verklaarde nochtans dat hij trouw bleef aan zijn trotskistische idealen.
Publicatie
- Souvenirs d’un marxiste anti-stalinien, La pensée universelle, 1996.
Literatuur
- Paul VAN MOLLE, Het Belgisch Parlement, 1894-1972, Antwerpen, 1972.
- J. DONEUX & H. LE PAIGE, Le front du Nord, des Belges dans la guerre d'Algérie (1954-1962), De Boeck, Brussel, 1992