Wikisage, de vrije encyclopedie van de tweede generatie, is digitaal erfgoed

Wikisage is op 1 na de grootste internet-encyclopedie in het Nederlands. Iedereen kan de hier verzamelde kennis gratis gebruiken, zonder storende advertenties. De Koninklijke Bibliotheek van Nederland heeft Wikisage in 2018 aangemerkt als digitaal erfgoed.

  • Wilt u meehelpen om Wikisage te laten groeien? Maak dan een account aan. U bent van harte welkom. Zie: Portaal:Gebruikers.
  • Bent u blij met Wikisage, of wilt u juist meer? Dan stellen we een bescheiden donatie om de kosten te bestrijden zeer op prijs. Zie: Portaal:Donaties.

Hélène Ramjiawan

Uit Wikisage
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
rel=nofollow

Lilawatie Hélène Ramjiawan (Paranam, 20 februari 1952) – Almere, 18 juni 2021[1]) was een Surinaams kinderboekenschrijfster.

Biografie

Haar vader, Sewcharan Narain, was bestuurder van bouwplaatsmachines voor de bauxietmaatschappij Suralco. Haar moeder, Boedhanie (Marie) Ramjiawan, was een modiste. Met haar toenmalige man kreeg ze in 1976 een zoon. Zij scheidden in 1986, vlak voor de geboorte van hun dochter. Ze bleven ondanks de scheiding samenwonen totdat ze in 1994 met haar beide kinderen emigreerde naar Nederland. In 2003 huwde zij opnieuw; in 2019 werd ze weduwe.

Ramjiawan slaagde in 1972 op de pabo als docent. Ze startte haar loopbaan op de rooms-katholieke lagere Heilig Hartschool in Paranam, waar ze een jaar les heeft gegeven. Vervolgens heeft ze 6 jaar als docent Engels gewerkt op de Swami Dayanand Mulo in Paramaribo.

Eenmaal in Nederland waren haar eerste banen in de schoonmaak, en in een kinderdagverblijf. In 1999 begon ze met lesgeven voor de ISA. In 2013 ging ze met vervroegd pensioen.

Schrijfster

Hélène Ramjiawan behoorde tot de eerste lichting postkoloniale Surinaamse schrijvers.[2][3] Terwijl Suriname aan de eind van de jaren tachtig ernstige schaarste kende, maakte het kinderboek juist een bloeiperiode mee, zowel kwalitatief als kwantitatief. Hélène Ramjiawan behoorde tot die lichting schrijvers. Ismene Krishnadath beet in 1989 het spits af me een nieuwe serie en Ramjiawan volgde in 1990 met haar serie kinderboeken die zich afspeelden rond het meisje Poek.[4] Een overeenkomst tussen de opkomende schrijvers is dat zij weliswaar overwegend Hindoestaans zijn, maar allemaal christelijk zijn opgevoed. Hierdoor heeft de culturele etniciteit weinig weerslag in de boeken.[5]

Ze richtte zich eerst op kleine kinderen, totdat ze in 1993 met Avonturen in Nickerie kwam voor de iets oudere jeugd.[6] In hetzelfde jaar 1993 verschenen ook twee korte verhalen van Ramjiawan in de Vrouwenbundel, samengesteld door Ismene Krishnadath. In 1996 verscheen een Engelse vertaling van een kort verhaal van haar in The Caribbean Writer 10, onder de titel The Eye Doctor.[7]

Ze werd door minister van Onderwijs Harold Rusland en president Venetiaan gezien als een positieve kracht voor kinderen. Haar kinderboeken stimuleerden het voorlezen voor kinderen en ook het lezen onder de kinderen. Zij kreeg om deze reden één dag per week betaald verlof om haar boeken en (voor-)lezen op scholen te promoten onder docenten en ouders. Ze kreeg zelfstandig voor elkaar dat haar boeken werden gesponsord door het bedrijfsleven.

Bibliografie

De kinderboeken van Ramjiawan werden geïllustreerd door Steve Ammersingh. Rijmpjes voor het slapen gaan werd gepubliceerd door Gerrit Barron[4]. In hetzelfde jaar 1993 verschenen ook twee korte verhalen van Ramjiawan in de Vrouwenbundel, samengesteld door Ismene Krishnadath. boeken zijn in eigen beheer uitgegeven. Hieronder volgt een overzicht:

Kinderboeken
Titel Jaar Leeftijd
Kan Poek al lezen? 1990 2 - 6 jaar
Poek en Flappie gaan op reis 1990 8 - 10 jaar
Poek en Sekre, de schildpad 1990 3 - 9 jaar
Poek ontmoet Loetie en Loekie 1991 9 - 11 jaar
Poek gaat vliegeren 1992 3 - 7 jaar
Kapitein Poek 1992 4 - 7 jaar
Rijmpjes voor het slapen gaan 1992
Avonturen in Nickerie 1993
Zonneschijn kleurboek 1994

Bronnen, noten en/of referenties

Bronnen, noten en/of referenties
  1. º Michiel van Kempen, 'Kinderboekenschrijfster Hélène Ramjiawan is niet meer', op Caraïbisch Uitzicht, 20 juni 2021
  2. º Caribbean Research Institute, The Caribbean Writer, pagina 168
  3. º Caribbean Research Institute, The Caribbean Writer, pagina 168
  4. 4,0 4,1 Michiel van Kempen, 'Letterkunst als graadmeter, Kinder- en jeugdliteratuur', in: Chandra van Binnendijk en Paul Faber, Sranan - Cultuur in Suriname, Amsterdam/ Rotterdam: Koninklijk Instituut voor de Tropen/ Museum voor Volkenkunde, 1992, pp. 126-135. ISBN 90-6832-237-0, pagina 134 en 135
  5. º Michiel van Kempen, 'Jonge Surinaamse schrijvers: Een idealistische generatie met de hand op de knip', in: Restant, 20 (1992), no. 4, pp. 7-20; m.n. pagina 13-14
  6. º Koos Hawinkels, Een kijk op de wereld: intercultureel leesonderwijs, pagina 60, 1995, ISBN 9789054830900
  7. º Peter Constantine, Literary Translation Program Department of Literatures, Cultures, and Languages University of Connecticut , pagina 13, 2016
rel=nofollow