Wikisage, de vrije encyclopedie van de tweede generatie, is digitaal erfgoed

Wikisage is op 1 na de grootste internet-encyclopedie in het Nederlands. Iedereen kan de hier verzamelde kennis gratis gebruiken, zonder storende advertenties. De Koninklijke Bibliotheek van Nederland heeft Wikisage in 2018 aangemerkt als digitaal erfgoed.

  • Wilt u meehelpen om Wikisage te laten groeien? Maak dan een account aan. U bent van harte welkom. Zie: Portaal:Gebruikers.
  • Bent u blij met Wikisage, of wilt u juist meer? Dan stellen we een bescheiden donatie om de kosten te bestrijden zeer op prijs. Zie: Portaal:Donaties.

Justus Erich Walbaum

Uit Wikisage
Versie door Mendelo (overleg | bijdragen) op 1 mei 2017 om 07:00
(wijz) ← Oudere versie | Huidige versie (wijz) | Nieuwere versie → (wijz)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Justus Erich Walbaum (Steinlah bij Haverlah, 25 januari 1768Weimar, 21 juni 1839) was een Duits stempelsnijder en letterontwerper.

Leven

Als leerjongen bij een banketbakker in Braunschweig kreeg hij de smaak te pakken van het maken van vormen en vond zo de weg naar het snijden van stempels, graveren van muziekpartituren en het ontwerpen en gieten van letters.

In 1798 kocht hij de lettergieterij over van Ernst Wilhelm Kircher in Goslar, zodat het lettergieten in zijn eigen zaak tegen 1799 zijn hoofdberoep werd. In 1803 verhuisde hij de werkplaats naar Weimar. In 1828 droeg hij de zaak over aan zijn zoon Theodor, die echter twee jaar later, in 1830, door een ongeval om het leven kwam, waarna J. E. Walbaum opnieuw zaakvoerder was. In 1836 verkocht hij de firma aan de uitgever F. A. Brockhaus uit Leipzig. In 1918 kwam H. Berthold AG in Berlijn in het bezit van de lettertypen uit de Walbaum lettergieterij en sommige van de matrijzen.

Walbaum, Firmin Didot en Giambattista Bodoni waren de drie bekendste letterontwerpers uit het begin van de 19e eeuw. De bekendste door hem gemaakte letters zijn het classicistische Antiqua-lettertype „Walbaum” en een gelijknamig Frakturschrift „Walbaum”. Zijn naam bleef iets minder bekend dan die van zijn collega’s Didot en Bodoni, omdat hij, anders dan hen, zelf geen uitgeverij had. Tijdens de vernieuwingen aan het begin van de 20e eeuw raakte hij enigszins in vergetelheid, tot zijn lettertypes in de jaren 1930 herontdekt werden door Monotype.

rel=nofollow