Wikisage is op 1 na de grootste internet-encyclopedie in het Nederlands. Iedereen kan de hier verzamelde kennis gratis gebruiken, zonder storende advertenties. De Koninklijke Bibliotheek van Nederland heeft Wikisage in 2018 aangemerkt als digitaal erfgoed.
- Wilt u meehelpen om Wikisage te laten groeien? Maak dan een account aan. U bent van harte welkom. Zie: Portaal:Gebruikers.
- Bent u blij met Wikisage, of wilt u juist meer? Dan stellen we een bescheiden donatie om de kosten te bestrijden zeer op prijs. Zie: Portaal:Donaties.
Ippolito Desideri: verschil tussen versies
Geen bewerkingssamenvatting |
Geen bewerkingssamenvatting |
||
Regel 10: | Regel 10: | ||
In Tibet sloten zij zich aan bij een karavaan van een prinses die op weg was naar Lhasa. Zij bereikten Lhasa op [[18 maart]] [[1716]]. Freyre keerde na slechts enkele weken terug naar India en liet Desideri als enige missionaris, zelfs de enige Europeaan, in heel Tibet. | In Tibet sloten zij zich aan bij een karavaan van een prinses die op weg was naar Lhasa. Zij bereikten Lhasa op [[18 maart]] [[1716]]. Freyre keerde na slechts enkele weken terug naar India en liet Desideri als enige missionaris, zelfs de enige Europeaan, in heel Tibet. | ||
Desideri werd goed ontvangen door | Desideri werd goed ontvangen door Lhazang Khan, de Mongoolse heerser over Tibet, en kreeg een grote intellectuele vrijheid. De heerser en de monniken bleven hem gunstig gezind, zelfs toen hij verklaarde dat hij gekomen was om hen tot de ware religie te bekeren. In de boeddhistische kloosters bestond ook de traditie van het houden van religieuze debatten. De [[khan]] gaf Desideri daarom de mogelijkheid om te gaan studeren aan de boeddhistische universiteiten, om een begrip te krijgen van de plaatselijke religie. | ||
Desideri bestudeerde de Tibetaanse taal en het Tibetaans boeddhisme en discussieerde uitvoerig met de plaatselijke lama’s. | Desideri bestudeerde de Tibetaanse taal en het Tibetaans boeddhisme en discussieerde uitvoerig met de plaatselijke lama’s. | ||
Regel 16: | Regel 16: | ||
In oktober 1816 kwamen kapucijnen aan te Lhasa, die Desideri documenten toonden waaruit bleek dat zij het exclusieve recht hadden om de missie in Tibet te verzorgen. Desideri schreef naar Rome en naar zijn overste om het missiewerk van de jezuïeten in Tibet te verdedigen. | In oktober 1816 kwamen kapucijnen aan te Lhasa, die Desideri documenten toonden waaruit bleek dat zij het exclusieve recht hadden om de missie in Tibet te verzorgen. Desideri schreef naar Rome en naar zijn overste om het missiewerk van de jezuïeten in Tibet te verdedigen. | ||
Hij schreef vijf boeken in het Tibetaans, waarin hij een taalniveau bereikte zoals geen andere Europeaan voor of lang na hem. De werken waren bedoeld om de Tibetanen te overtuigen van het katholieke geloof. Hij hield tevens een uitgebreid dagboek bij van zijn observaties. Het was zijn bedoeling om een werk te schrijven over ''De essentie van christelijke perfectie''. De eerste delen van het werken, met daarin een beschrijving van het [[Tibetaans boeddhisme]], kon hij afwerken. Toen de khan vermoord werd door een andere Mongoolse stam, was het land in oorlogsstemming, en Desideri | Hij schreef vijf boeken in het Tibetaans, waarin hij een taalniveau bereikte zoals geen andere Europeaan voor of lang na hem. De werken waren bedoeld om de Tibetanen te overtuigen van het katholieke geloof. Hij hield tevens een uitgebreid dagboek bij van zijn observaties. Het was zijn bedoeling om een werk te schrijven over ''De essentie van christelijke perfectie''. De eerste delen van het werken, met daarin een beschrijving van het [[Tibetaans boeddhisme]], kon hij afwerken. Toen de khan op 3 december 1717 vermoord werd door de Dzoengaren, een andere Mongoolse stam, was het land in oorlogsstemming, en Desideri zocht onderdak bij de [[kapucijnen]], op een rustige plaats in de Dakpo-provincie, op acht dagreizen van Lhasa, en werkte daar verder. | ||
In het jaar 1721 werd zijn werk abrupt onderbroken, toen de [[Congregatie voor de Evangelisatie van de Volkeren]] (Propaganda Fide) bevestigde dat het Tibetaanse missiegebied was toegewezen aan de Orde van de Kapucijnen. Desideri liet Lhasa op 28 april 1721 achter zich en verliet Tibet op 14 december dat jaar. Vervolgens verbleef hij nog verschillende jaren in India, waarna hij zich in januari 1727 op weg begaf naar Italië. Hij bereikte Rome in 1728 na doorreizen door Engeland en Frankrijk. | In het jaar 1721 werd zijn werk abrupt onderbroken, toen de [[Congregatie voor de Evangelisatie van de Volkeren]] (Propaganda Fide) bevestigde dat het Tibetaanse missiegebied was toegewezen aan de Orde van de Kapucijnen. Desideri liet Lhasa op 28 april 1721 achter zich en verliet Tibet op 14 december dat jaar. Vervolgens verbleef hij nog verschillende jaren in India, waarna hij zich in januari 1727 op weg begaf naar Italië. Hij bereikte Rome in 1728 na doorreizen door Engeland en Frankrijk. | ||
Regel 35: | Regel 35: | ||
* http://othes.univie.ac.at/12961/1/2010-12-13_0501400.pdf Thesis | * http://othes.univie.ac.at/12961/1/2010-12-13_0501400.pdf Thesis | ||
{{Authority control|TYP=p|GND=118879022|LCCN=n/84/95736|VIAF=61649341}} | {{Authority control|TYP=p|GND=118879022|LCCN=n/84/95736|VIAF=61649341|Wikidata=Q1338303}} | ||
{{DEFAULTSORT:Desideri, Ippolito}} | {{DEFAULTSORT:Desideri, Ippolito}} |
Versie van 15 apr 2016 15:34
Ippolito Desideri s.j. (Pistoia, Toscana, 21 december 1684 – Rome, 14 april 1733) was een Italiaanse jezuïet, die in de 18e eeuw als missionaris in Tibet actief was. Hij was de eerste westerse tibetoloog. Zijn werken in het Tibetaans zijn literair het meest hoogstaand van alle literatuur die ooit door Europeanen in het Tibetaans werd geproduceerd, maar bleven tot het einde van de twintigste eeuw onbekend.
Loopbaan
Ippolito sloot zich in het jaar 1700 op zestienjarige leeftijd aan bij de Sociëteit van Jezus (de jezuïeten) in Rome. Na twee jaar als novice legde hij op 28 april 1702 zijn geloften af. Hij bezocht de jezuïetenschool Collegio Romano. Na een filosofiestudie gaf hij enkele jaren les in literatuur aan enkele universiteiten. In de herfst van 1710 begon hij theologie te studeren.
Nadat de jezuïeten er eerder niet in geslaagd waren een missie in het toen vrijwel onbekende Tibet te beginnen, hadden de kapucijnen deze opdracht gekregen van de Propaganda Fide, maar ook hun pogingen hadden geen succes. De jezuïeten besloten daarop een nieuwe poging te ondernemen. Wegens zijn gezondheid, groot enthousiasme en zijn wens om anderen het evangelie te verkondigen, werd Ippolito Desideri door de generaal-overste Michelangelo Tamburini uitgekozen.
Nog voor hij zijn theologiestudies volledig had afgesloten, verliet Desideri Rome op 9 september 1712. Hij vertrok per schip vanuit Portugal naar de Portugese kolonie in Goa. De reis duurde een jaar. Vanuit Goa reisde hij naar Surat, Ahmedabad, Rajasthan en Delhi. In Agra trof hij zijn overste, Emanuel Freyre, die met hem meereisde tot in Tibet. In Srinagar in Kasjmier onderbrak Desideri de reis voor een half jaar wegens een ernstige ziekte, die hij wijtte aan het doorwaden van verschillende koude rivieren. Vanuit Kasjmier reisden zij naar Leh, de hoofdstad van Ladakh. Desideri was bereid om er de brui aan te geven en terug te keren, maar toen werden zij gastvrij ontvangen door de koning van Ladakh, wat Desideri’s enthousiasme sterkte. Hij vond het een goede plaats om een missie te beginnen, maar overste Freyre drong erop aan dat Desideri naar Centraal Tibet en Lhasa zou reizen.
In Tibet sloten zij zich aan bij een karavaan van een prinses die op weg was naar Lhasa. Zij bereikten Lhasa op 18 maart 1716. Freyre keerde na slechts enkele weken terug naar India en liet Desideri als enige missionaris, zelfs de enige Europeaan, in heel Tibet.
Desideri werd goed ontvangen door Lhazang Khan, de Mongoolse heerser over Tibet, en kreeg een grote intellectuele vrijheid. De heerser en de monniken bleven hem gunstig gezind, zelfs toen hij verklaarde dat hij gekomen was om hen tot de ware religie te bekeren. In de boeddhistische kloosters bestond ook de traditie van het houden van religieuze debatten. De khan gaf Desideri daarom de mogelijkheid om te gaan studeren aan de boeddhistische universiteiten, om een begrip te krijgen van de plaatselijke religie.
Desideri bestudeerde de Tibetaanse taal en het Tibetaans boeddhisme en discussieerde uitvoerig met de plaatselijke lama’s.
In oktober 1816 kwamen kapucijnen aan te Lhasa, die Desideri documenten toonden waaruit bleek dat zij het exclusieve recht hadden om de missie in Tibet te verzorgen. Desideri schreef naar Rome en naar zijn overste om het missiewerk van de jezuïeten in Tibet te verdedigen.
Hij schreef vijf boeken in het Tibetaans, waarin hij een taalniveau bereikte zoals geen andere Europeaan voor of lang na hem. De werken waren bedoeld om de Tibetanen te overtuigen van het katholieke geloof. Hij hield tevens een uitgebreid dagboek bij van zijn observaties. Het was zijn bedoeling om een werk te schrijven over De essentie van christelijke perfectie. De eerste delen van het werken, met daarin een beschrijving van het Tibetaans boeddhisme, kon hij afwerken. Toen de khan op 3 december 1717 vermoord werd door de Dzoengaren, een andere Mongoolse stam, was het land in oorlogsstemming, en Desideri zocht onderdak bij de kapucijnen, op een rustige plaats in de Dakpo-provincie, op acht dagreizen van Lhasa, en werkte daar verder.
In het jaar 1721 werd zijn werk abrupt onderbroken, toen de Congregatie voor de Evangelisatie van de Volkeren (Propaganda Fide) bevestigde dat het Tibetaanse missiegebied was toegewezen aan de Orde van de Kapucijnen. Desideri liet Lhasa op 28 april 1721 achter zich en verliet Tibet op 14 december dat jaar. Vervolgens verbleef hij nog verschillende jaren in India, waarna hij zich in januari 1727 op weg begaf naar Italië. Hij bereikte Rome in 1728 na doorreizen door Engeland en Frankrijk.
Hij schreef Historische notities over Tibet (Notizie istoriche del Tibet) en begon de publicatie ervan voor te bereiden, maar door het verbod van de jezuïetenorde werden zijn werken op de Index van Verboden Boeken gezet. Zijn werken werd niet gelezen door het beoogde doelpubliek, noch door iemand anders, tot deze pas tegen het midden van de 20e eeuw uitgegeven werden.
Kort voor zijn dood werd hij verder teleurgesteld toen hij hoorde dat de kapucijnen de missie in Tibet wegens de onherbergzaamheid hadden verlaten.
Werken
- Opere tibetane di Ippolito Desideri S.J. (Inleiding en vertaling door Giuseppe Toscano), 4 vol., Rome, 1981-1989.
- Notizie della nature, costume e governo civile del Tibet, (redactie door L. Petech), Rome, 1957.
Bronnen en weblinks
- http://www.ippolito-desideri.net/biografia/?lang=en
- Documentairefilm over Ippolito Desideri: http://www.ippolito-desideri.net/video-documentario-su-desideri/?lang=en Ethnos
- E.G. Bargiacchi, A Bridge Across Two Cultures. Ippolito Desideri S.J. (1684–1733). A Brief Biography, Istituto Geografico Militare , Firenze, 2008.
- http://www.innerexplorations.com/ewtext/desideri.htm
- http://othes.univie.ac.at/12961/1/2010-12-13_0501400.pdf Thesis
![Bekijkt de gegevens op Wikidata](/w/images/thumb/b/be/Wikidata-logo.png/25px-Wikidata-logo.png)