Wikisage is op 1 na de grootste internet-encyclopedie in het Nederlands. Iedereen kan de hier verzamelde kennis gratis gebruiken, zonder storende advertenties. De Koninklijke Bibliotheek van Nederland heeft Wikisage in 2018 aangemerkt als digitaal erfgoed.
- Wilt u meehelpen om Wikisage te laten groeien? Maak dan een account aan. U bent van harte welkom. Zie: Portaal:Gebruikers.
- Bent u blij met Wikisage, of wilt u juist meer? Dan stellen we een bescheiden donatie om de kosten te bestrijden zeer op prijs. Zie: Portaal:Donaties.
Reichsflugscheibe: verschil tussen versies
(stukje uit Verschwoerungstheorien Wikia zie weblinks) |
(+ uit verschwoerungsheorien Wikia) |
||
Regel 21: | Regel 21: | ||
In 1919 stichtte von Sebottendorf samen met Karl Haushofer en Dietrich Eckhardt het Thule-genootschap. In München verzetten de Thule-aanhangers zich tegen de Marxisten en begonnen daarom met een politieke partij: de [[NSDAP]]. Toen de politieke ambities van het Thule-genootschap toenemen, begon de Vril-afdeling eigen wegen te bewandelen. | In 1919 stichtte von Sebottendorf samen met Karl Haushofer en Dietrich Eckhardt het Thule-genootschap. In München verzetten de Thule-aanhangers zich tegen de Marxisten en begonnen daarom met een politieke partij: de [[NSDAP]]. Toen de politieke ambities van het Thule-genootschap toenemen, begon de Vril-afdeling eigen wegen te bewandelen. | ||
Rond de jaarwisseling 1919- 1920 kwamen enkele Vril- en Thule-aanhangers bijeen in een boswachterswoning in Berchtesgaden. Onder hen het medium Maria Ortić en een toen achttienjarig medium van wie alleen een voornaam bekend is: Sigrun. Ook dr. E. O. Schumann was aanwezig, wiens vakgebied we nu alternatieve energie zouden noemen. Maria Ortić presenteerde teksten die ze als medium zou hebben ontvangen. Deze waren naar verluidt vertaald uit een Soemerische taal, en opgeschreven in een geheimschrift van de Tempeliers. Het is niet bekend wat deze boodschappen precies inhielden. Later werd vaak beweerd dat het medium contact had met een buitenaardse cultuur uit de omgeving van de ster [[Aldebaran] | Rond de jaarwisseling 1919-1920 kwamen enkele Vril- en Thule-aanhangers bijeen in een boswachterswoning in Berchtesgaden. Onder hen het medium Maria Ortić en een toen achttienjarig medium van wie alleen een voornaam bekend is: Sigrun. Ook dr. E. O. Schumann was aanwezig, wiens vakgebied we nu alternatieve energie zouden noemen. Maria Ortić presenteerde teksten die ze als medium zou hebben ontvangen. Deze waren naar verluidt vertaald uit een Soemerische taal, en opgeschreven in een geheimschrift van de Tempeliers. Het is niet bekend wat deze boodschappen precies inhielden. Later werd vaak beweerd dat het medium contact had met een buitenaardse cultuur uit de omgeving van de ster [[Aldebaran]] gen dat de boodschappen mogelijk de bouwplannen zou hebben bevat voor een geavanceerde ruimtevaarttechniek. De Vril-aanhangers begonnen van nu af aan met het ontwerp van een zogenaamde Jenseitsflugmaschine. | ||
===UFO-crash in 1936=== | ===UFO-crash in 1936=== | ||
Regel 45: | Regel 45: | ||
=== Georg Klein=== | === Georg Klein=== | ||
''Oberingenieur Georg Klein'', die door Epp werd vernoemd, vertelde in een interview in een krant dat onder zijn technische projectleiding tegen het einde van 1944 in Praag drie verschillend geconstrueerde vliegschijven klaar waren, maar dat deze wegens de strenge geheimhouding vlak voor de aankomst van de geallieerde troepen vernietigd werden. <ref>Werner Keller in ''Welt am Sonntag'', 26 april 1953, ''Erste »Flugscheibe« flog 1945 in Prag''.</ref> Als belangrijkste reden waarom dit soort vliegschijven na de oorlog niet verder werd ontwikkeld, noemt Klein dat de constructie volgens [[Giuseppe Belluzzo]] volledig onrendabel was vergeleken met conventionele passagiersvliegtuigen. Tegenover de goede manoevreercapaciteiten van deze vliegtuigen beklemtoont Epp hun besturingsmoeilijkheden.<ref>J. Andreas Epp, p. 16.</ref> Een vaste wetenschappelijke basis voor de historische erkenning van deze vliegmachines staat niet ter beschikking. | ''Oberingenieur Georg Klein'', die door Epp werd vernoemd, vertelde in een interview in een krant dat onder zijn technische projectleiding tegen het einde van 1944 in Praag drie verschillend geconstrueerde vliegschijven klaar waren, maar dat deze wegens de strenge geheimhouding vlak voor de aankomst van de geallieerde troepen vernietigd werden. <ref>Werner Keller in ''Welt am Sonntag'', 26 april 1953, ''Erste »Flugscheibe« flog 1945 in Prag''.</ref> Als belangrijkste reden waarom dit soort vliegschijven na de oorlog niet verder werd ontwikkeld, noemt Klein dat de constructie volgens [[Giuseppe Belluzzo]] volledig onrendabel was vergeleken met conventionele passagiersvliegtuigen. Tegenover de goede manoevreercapaciteiten van deze vliegtuigen beklemtoont Epp hun besturingsmoeilijkheden.<ref>J. Andreas Epp, p. 16.</ref> | ||
Een vaste wetenschappelijke basis voor de historische erkenning van deze vliegmachines staat niet ter beschikking. | |||
Andere ronde vliegconstructies, zoals die van de Duitse uitvinder Friedrich Jeben, stegen niet eens op van de grond. | Andere ronde vliegconstructies, zoals die van de Duitse uitvinder Friedrich Jeben, stegen niet eens op van de grond. | ||
Regel 53: | Regel 55: | ||
==Types Reichsflugscheiben== | ==Types Reichsflugscheiben== | ||
===Jenseitsflugmaschine=== | ====Jenseitsflugmaschine==== | ||
Er wordt beweerd dat de eerste Duitse vliegende schotel in het jaar 1922 zou zijn gebouwd. Deze bestond uit drie schijven met een diameter van 8 m, 6,5 m en 7 m, die in het midden door een gat van 1,8 m verbonden waren met een 2,4 m hoge aandrijving. Aan de onderkant daarvan zou zich een kegelvormige punt hebben bevonden met een lange pendel die de constructie moest stabiliseren. | Er wordt beweerd dat de eerste Duitse vliegende schotel in het jaar 1922 zou zijn gebouwd. Deze bestond uit drie schijven met een diameter van 8 m, 6,5 m en 7 m, die in het midden door een gat van 1,8 m verbonden waren met een 2,4 m hoge aandrijving. Aan de onderkant daarvan zou zich een kegelvormige punt hebben bevonden met een lange pendel die de constructie moest stabiliseren. | ||
Regel 63: | Regel 65: | ||
Tegen einde van 1934 zou RFZ 2 zijn klaar geweest: een rond vliegtuig met een diameter van 5 m, een Vril-motor en een magneetimpulsbesturing. Naar gelang het aandrijvingsniveau zou het toestel rood, oranje, geel, groen, wit, blauw of violet hebben geschenen. Aagezien de besturing alleen richtingsveranderingen toeliet van 22,5° of een veelvoud daarvan, was het niet geschikt als Jager. Het zou in 1943 zijn gebruikt als verkenningsvliegtuig boven Engeland. | Tegen einde van 1934 zou RFZ 2 zijn klaar geweest: een rond vliegtuig met een diameter van 5 m, een Vril-motor en een magneetimpulsbesturing. Naar gelang het aandrijvingsniveau zou het toestel rood, oranje, geel, groen, wit, blauw of violet hebben geschenen. Aagezien de besturing alleen richtingsveranderingen toeliet van 22,5° of een veelvoud daarvan, was het niet geschikt als Jager. Het zou in 1943 zijn gebruikt als verkenningsvliegtuig boven Engeland. | ||
=== Haunebu II=== | ==== Haunebu II==== | ||
Tegen eind 1942 zou de Haunebu II klaar zijn geweest. De diameter zou hebben geschommeld tussen 26 en 32 m; de hoogte tussen 9 en 11 m. De bemanning zou uit 9 tot 20 personen hebben bestaan. Er wordt beweerd dat dit toestel als ruimtevaartuig kon worden gebruikt, in de omgeving van de aarde snelheden van 6000 km/h bereikte en een vliegbereik van 55 vlieguren had. Het toestel zou worden uitgerust met een ''[[Thule-Tachyonator]]''. | Tegen eind 1942 zou de Haunebu II klaar zijn geweest. De diameter zou hebben geschommeld tussen 26 en 32 m; de hoogte tussen 9 en 11 m. De bemanning zou uit 9 tot 20 personen hebben bestaan. Er wordt beweerd dat dit toestel als ruimtevaartuig kon worden gebruikt, in de omgeving van de aarde snelheden van 6000 km/h bereikte en een vliegbereik van 55 vlieguren had. Het toestel zou worden uitgerust met een ''[[Thule-Tachyonator]]''. | ||
Men zou van plan geweest zijn om vanaf 1945 te beginnen met de serieproductie van de Haunebu II met de naam Dro-Stra (Dornier-Stratosfeervliegtuig). | Men zou van plan geweest zijn om vanaf 1945 te beginnen met de serieproductie van de Haunebu II met de naam Dro-Stra (Dornier-Stratosfeervliegtuig). | ||
===Andromea-Gerӓt=== | ====Haunebu III==== | ||
Kort na de Haunebu II was ook de Haunebu III klaar. Dit toestel met een diameter van 71 m zou maximaal 32 personen hebben kunnen vervoeren, zou acht weken in de lucht hebben kunnen blijven en een snelheid van 7000 tot 40000 km/h hebben kunnen halen. | |||
====Fliegende Schildkröte==== | |||
De sonde met de naam Fliegende Schildkröte of 'Vliegende Schildpad' zou voor een deel verantwoordelijk zou zijn voor het foo fighter-verschijnsel. | |||
Er wordt beweerd dat deze onbemande vliegtuigen met 'Klystronbuizen' elektrische [[ontstekingssysteem|ontstekingssystemen]] konden storen en dat ze zelfstandig vijandige vliegtuigen konden achtervolgen. | |||
====V-7==== | |||
Parallel aan het werk van het Vril-genootschap en SS-E-IV werd er gewerkt aan een project "V-7" (Vergeltungswaffe 7?), dat met conventionele straalmotoren zou hebben gewerkt. | |||
====RFZ 7==== | |||
Op basis van Andreas Epps werk en met medewerking van de werkgroepen Schriever-Habermohl en Miethe-Belluzo ontstond de RFZ 7, een vliegende schotel met een diameter van 42 m. Deze werd onherstelbaar beschadigd bij een landingsmanoeuvre in Spitsbergen. Er zouden foto's bestaan van een nagebouwde RFZ 7 in de omgeving van Praag. | |||
Volgens Epp werd de RFZ 7 ontwikkeld om New York met kernwapens te bombarderen. | |||
====Andromea-Gerӓt==== | |||
Vanaf 1943 zou men aan de planning hebben gewerkt van het zogenaamde Andromeda-Gerӓt. Dit werd ontworpen als een vliegend moederdekschip voor Reichsflugscheiben. Dit 139 m lange cigaarvormige toestel zou plaats hebben geboden aan een Haunebu II, twee Vril I en twee Vril II-toestellen. | Vanaf 1943 zou men aan de planning hebben gewerkt van het zogenaamde Andromeda-Gerӓt. Dit werd ontworpen als een vliegend moederdekschip voor Reichsflugscheiben. Dit 139 m lange cigaarvormige toestel zou plaats hebben geboden aan een Haunebu II, twee Vril I en twee Vril II-toestellen. | ||
Regel 76: | Regel 94: | ||
{{Appendix|Bronnen en weblinks|2= | {{Appendix|Bronnen en weblinks|2= | ||
{{YouTube|4eMkw8hjyLU |Geheimnisse des 3. Reichs|toelichting=Royal Atlantis Film, documentaire (57 min.)}} | {{YouTube|4eMkw8hjyLU |Geheimnisse des 3. Reichs|toelichting=Royal Atlantis Film, documentaire (57 min.)}} | ||
* [http://www.grenswetenschap.nl/permalink.asp?i=4351 UFO's:meer aards dan je denkt!] op grenswetenschap.nl | * [http://www.grenswetenschap.nl/permalink.asp?i=4351 UFO's: meer aards dan je denkt!] op grenswetenschap.nl | ||
* [http://www.ttp://www.skepsis.nl/nazi-ufo.html Aardse UFO's] Boekbespreking op skepsis.nl | * [http://www.ttp://www.skepsis.nl/nazi-ufo.html Aardse UFO's] Boekbespreking op skepsis.nl | ||
* [http://de.verschwoerungstheorien.wikia.com/wiki/Reichsflugscheiben Reichsflugscheiben] op de.verschwoerunggstheorien.wikia.com | * [http://de.verschwoerungstheorien.wikia.com/wiki/Reichsflugscheiben Reichsflugscheiben] op de.verschwoerunggstheorien.wikia.com |
Versie van 24 dec 2013 21:26
Een Rundflugzeug of RFZ (rondvliegtuig) is een algemene term voor een geavanceerd vlieg- en ruimtetuig in de vorm van een „vliegende schotel”, waarmee volgens sommigen in het nationaalsocialistische Duitsland werd geëxperimenteerd.
Vast geschiedkundig of technisch bewijsmateriaal is niet bekend. Velen sorteren deze toestellen dan ook in het rijk van de mythen en science-fiction, samenzweringstheorieën en stripverhalen, of doen ze af als een vertelling van neonazi's.
Toch duikt het thema regelmatig op, ook met andere benamingen, ondercategorieën of namen van projecten, zoals Projekt Feuerball, Düsendiskus, Haunebu, Hauneburg-Gerät, VRIL, Kugelblitz, Andromeda-Gerät, Projekt „Die Glocke”, Repulsine (Repulsator), Flugkreisel, Kugelwaffe of Vergeltungswaffe 7 (V7).
Het handboek van het naoorlogse Duitse leger (de Bundeswehr) vermeldde deze vliegmachines. Op 14 december 1944 berichtte de New York Times dat de Amerikaanse luchtmacht een vliegende bol in het Duitse luchtruim had geobserveerd, een nieuw wapen van de Nazi's.[1]
Duitse lectuur over dit thema is het gewoonlijk eens over de volgende punten die historisch gedocumenteerd zijn:
- Nazi-Duitsland maakte aanspraak op het gebied Neuschwabenland op Antarctica, stuurde er in 1938 een expeditie heen en plande nog andere expedities.[2]
- Nazi-Duitsland deed onderzoek naar geavanceerde aandrijvingstechnieken, waaronder raketten, Viktor Schaubergers motoronderzoek, Horten Ho 229 vleugelvormige vliegtuigen en de experimentele ronde vliegmachines.
- Sommige UFO-meldingen gedurende de Tweede Wereldoorlog, vooral de zogenaamde foo fighters, werden door de geallieerden geïnterpreteerd als prototypes van vijandelijke vliegtuigen, ontworpen om de geallieerde luchtmacht met elektromagnetisme te storen, een technologie die lijkt op de hedendaagse elektromagnetische wapens. Als bewijsmateriaal gebruikt men graag met hand getekende constructieschetsen of onscherpe zwart-witfoto's, die ook op het internet circuleren. Over verder bewijsmateriaal wordt meestal beweerd dat dit ofwel tegen het einde van de oorlog vernietigd werd of door de geallieerden meegenomen werd en geheimgehouden wordt.
Geschiedenis
Oorsprong van de technologie
Voor de Tweede Wereldoorlog kende het occultisme een grote opleving. In Wenen kwam Adolf Hitler in contact met allerlei occulte ideeën.
In 1917 zou in het Weense café Schopenhauer een ontmoeting hebben plaatsgevonden tussen het medium Maria Ortić uit Zagreb; de student en jachtvliegtuigpiloot Lothar Weiz; de occultist, japanoloog en officier Karl Haushofer; de occultist Rudolf von Sebottendorf, die pas was aangereisd uit de oriënt; en prelaat Gernot van de 'Gemeenschap van erfgenamen van de tempelridders'. Deze bijeenkomst was wellicht de kiem waaruit het geheime Thule-Gesellschaft groeide, waaruit later de NSDAP, het genootschap Schwarze Sonne, en het Vril-genootschap ontstonden. Deze genootschappen hadden een vormende invloed op het latere 'Dritte Reich', en ook op de speurtocht naar een alternatieve technologie waaruit volgens sommige schrijvers de Nazi-UFO's werden ontwikkeld.
In 1919 stichtte von Sebottendorf samen met Karl Haushofer en Dietrich Eckhardt het Thule-genootschap. In München verzetten de Thule-aanhangers zich tegen de Marxisten en begonnen daarom met een politieke partij: de NSDAP. Toen de politieke ambities van het Thule-genootschap toenemen, begon de Vril-afdeling eigen wegen te bewandelen.
Rond de jaarwisseling 1919-1920 kwamen enkele Vril- en Thule-aanhangers bijeen in een boswachterswoning in Berchtesgaden. Onder hen het medium Maria Ortić en een toen achttienjarig medium van wie alleen een voornaam bekend is: Sigrun. Ook dr. E. O. Schumann was aanwezig, wiens vakgebied we nu alternatieve energie zouden noemen. Maria Ortić presenteerde teksten die ze als medium zou hebben ontvangen. Deze waren naar verluidt vertaald uit een Soemerische taal, en opgeschreven in een geheimschrift van de Tempeliers. Het is niet bekend wat deze boodschappen precies inhielden. Later werd vaak beweerd dat het medium contact had met een buitenaardse cultuur uit de omgeving van de ster Aldebaran gen dat de boodschappen mogelijk de bouwplannen zou hebben bevat voor een geavanceerde ruimtevaarttechniek. De Vril-aanhangers begonnen van nu af aan met het ontwerp van een zogenaamde Jenseitsflugmaschine.
UFO-crash in 1936
Volgens een ander verhaal zou in 1936 een UFO zijn neergestort bij Freiburg in het Zwarte Woud in Duitsland. De brokstukken werden geanalyseerd omm te achterhalen volgens welke technologie deze werden gebouwd. Weldra werd er een eerste Duits toestel gebouwd waarin deze technologie werd geïmiteerd.
Dit verhaal is problematisch, aangezien beweerd wordt dat Duitsland reeds vóór 1936 aan ronde vliegtuigen zou hebben gewerkt.
Ontwerpers en medewerkers
Viktor Schauberger
De boswachter en natuurwetenschapper Viktor Schauberger werkte onder andere in het concentratiekamp Mauthausen aan de ontwikkeling van een alternatieve aandrijvingstechnologie, genaamd repulsine of forellenturbine, die in staat zou zijn om de zwaartekracht door „vrij zweven” te overwinnen. De werking ervan werd echter nooit aangetoond.[3] Deze repulsinemotor wordt vaak vermeld als de aandrijving van de Flugscheiben.
Giuseppe Beluzzo
De eerste niet als science-fiction bedoelde vermelding van nazi-UFO's is te vinden in een serie teksten van de Italiaanse turbine-expert Giuseppe Beluzzo.[4]
Peenemünde
Op het militaire testdomein bij het dorpje Peenemünde aan de Oostzee deden de Duitsers onderzoek naar raketten en straalmotoren. Er wordt beweerd dat zij te Peenemünde ook werkten aan experimentele ronde vliegmachines. Nadat dit militaire gebied in 1943 werd gebombardeerd door de geallieerden, werden de proefnemingen verplaatst naar Praag.
Schriever-Habermohl
Eén van de projecten aan de Duitse vliegende schotels zou zijn geleid door de ingenieur en testpiloot Rudolf Schriever en Otto Habermohl in Praag. Volgens ooggetuigen zou het toestel begin 1945 verschillende malen door het luchtruim zijn gevlogen.
Andreas Epp
De ingenieur J. Andreas Epp zegt een medewerker te zijn geweest aan het Schriever-Habermohl-project.[5] Volgens zijn gegevens berustte het systeem van deze machines op een systematische verderontwikkeling van een concept dat reeds in de dubbelrotor-helicopter Focke-Wulf Fw 61 met succes was getest. Van de horizontaal draaiende propeller werden experimentele vliegmachines afgeleid, waarvan de motor en de cockpit zich in het midden bevond van de rotorschijfsystemen, die voor een deel verschillend uitgevoerd waren.
Georg Klein
Oberingenieur Georg Klein, die door Epp werd vernoemd, vertelde in een interview in een krant dat onder zijn technische projectleiding tegen het einde van 1944 in Praag drie verschillend geconstrueerde vliegschijven klaar waren, maar dat deze wegens de strenge geheimhouding vlak voor de aankomst van de geallieerde troepen vernietigd werden. [6] Als belangrijkste reden waarom dit soort vliegschijven na de oorlog niet verder werd ontwikkeld, noemt Klein dat de constructie volgens Giuseppe Belluzzo volledig onrendabel was vergeleken met conventionele passagiersvliegtuigen. Tegenover de goede manoevreercapaciteiten van deze vliegtuigen beklemtoont Epp hun besturingsmoeilijkheden.[7]
Een vaste wetenschappelijke basis voor de historische erkenning van deze vliegmachines staat niet ter beschikking.
Andere ronde vliegconstructies, zoals die van de Duitse uitvinder Friedrich Jeben, stegen niet eens op van de grond.
Canada
Een serie schijfvormige luchtvaarttoestellen die in staat waren personen vervoeren, werden in de jaren 1950 ontwikkeld. (Avro Canada VZ-9AV). Geen van deze constructies is ooit tevredenstellend gevlogen.
Types Reichsflugscheiben
Jenseitsflugmaschine
Er wordt beweerd dat de eerste Duitse vliegende schotel in het jaar 1922 zou zijn gebouwd. Deze bestond uit drie schijven met een diameter van 8 m, 6,5 m en 7 m, die in het midden door een gat van 1,8 m verbonden waren met een 2,4 m hoge aandrijving. Aan de onderkant daarvan zou zich een kegelvormige punt hebben bevonden met een lange pendel die de constructie moest stabiliseren.
Vril-Gesellschaft
RFZ 1
Onder leiding van dr. W. O. Schuman zou men in 1934 op het terrein van de Duitse vliegtuigfabriek Arado in Brandenburg de RFZ 1 hebben getest. Omdat de besturing niet functioneerde zou dit toestel na slechts enkele minuten op de grond te pletter zijn geslagen.
RFZ 2
Tegen einde van 1934 zou RFZ 2 zijn klaar geweest: een rond vliegtuig met een diameter van 5 m, een Vril-motor en een magneetimpulsbesturing. Naar gelang het aandrijvingsniveau zou het toestel rood, oranje, geel, groen, wit, blauw of violet hebben geschenen. Aagezien de besturing alleen richtingsveranderingen toeliet van 22,5° of een veelvoud daarvan, was het niet geschikt als Jager. Het zou in 1943 zijn gebruikt als verkenningsvliegtuig boven Engeland.
Haunebu II
Tegen eind 1942 zou de Haunebu II klaar zijn geweest. De diameter zou hebben geschommeld tussen 26 en 32 m; de hoogte tussen 9 en 11 m. De bemanning zou uit 9 tot 20 personen hebben bestaan. Er wordt beweerd dat dit toestel als ruimtevaartuig kon worden gebruikt, in de omgeving van de aarde snelheden van 6000 km/h bereikte en een vliegbereik van 55 vlieguren had. Het toestel zou worden uitgerust met een Thule-Tachyonator.
Men zou van plan geweest zijn om vanaf 1945 te beginnen met de serieproductie van de Haunebu II met de naam Dro-Stra (Dornier-Stratosfeervliegtuig).
Haunebu III
Kort na de Haunebu II was ook de Haunebu III klaar. Dit toestel met een diameter van 71 m zou maximaal 32 personen hebben kunnen vervoeren, zou acht weken in de lucht hebben kunnen blijven en een snelheid van 7000 tot 40000 km/h hebben kunnen halen.
Fliegende Schildkröte
De sonde met de naam Fliegende Schildkröte of 'Vliegende Schildpad' zou voor een deel verantwoordelijk zou zijn voor het foo fighter-verschijnsel.
Er wordt beweerd dat deze onbemande vliegtuigen met 'Klystronbuizen' elektrische ontstekingssystemen konden storen en dat ze zelfstandig vijandige vliegtuigen konden achtervolgen.
V-7
Parallel aan het werk van het Vril-genootschap en SS-E-IV werd er gewerkt aan een project "V-7" (Vergeltungswaffe 7?), dat met conventionele straalmotoren zou hebben gewerkt.
RFZ 7
Op basis van Andreas Epps werk en met medewerking van de werkgroepen Schriever-Habermohl en Miethe-Belluzo ontstond de RFZ 7, een vliegende schotel met een diameter van 42 m. Deze werd onherstelbaar beschadigd bij een landingsmanoeuvre in Spitsbergen. Er zouden foto's bestaan van een nagebouwde RFZ 7 in de omgeving van Praag.
Volgens Epp werd de RFZ 7 ontwikkeld om New York met kernwapens te bombarderen.
Andromea-Gerӓt
Vanaf 1943 zou men aan de planning hebben gewerkt van het zogenaamde Andromeda-Gerӓt. Dit werd ontworpen als een vliegend moederdekschip voor Reichsflugscheiben. Dit 139 m lange cigaarvormige toestel zou plaats hebben geboden aan een Haunebu II, twee Vril I en twee Vril II-toestellen.
Trivia
De Nederlandse fysicus en beeldend kunstenaar Theo Jansen bouwde in 1980 een vliegende schotel van vijf meter doorsnede met flitsende lichten en een piepend geluid, die over Delft vloog en de stad in beroering bracht. Zelfs Chriet Titulaer werd om een reactie gevraagd.[8]
Bronnen en weblinks
|