Wikisage is op 1 na de grootste internet-encyclopedie in het Nederlands. Iedereen kan de hier verzamelde kennis gratis gebruiken, zonder storende advertenties. De Koninklijke Bibliotheek van Nederland heeft Wikisage in 2018 aangemerkt als digitaal erfgoed.
- Wilt u meehelpen om Wikisage te laten groeien? Maak dan een account aan. U bent van harte welkom. Zie: Portaal:Gebruikers.
- Bent u blij met Wikisage, of wilt u juist meer? Dan stellen we een bescheiden donatie om de kosten te bestrijden zeer op prijs. Zie: Portaal:Donaties.
Julián Carrrillo: verschil tussen versies
(Nieuwe pagina aangemaakt met 'Julian Carrillo '''Julián Carrillo Trujillo''' (28 januari 1875 - 9 september 1965) was een Mexicaanse componist , [1] dirigent , violist en muziektheoreticus , b...') |
(Aanpassing en aanvulling) |
||
(Een tussenliggende versie door dezelfde gebruiker niet weergegeven) | |||
Regel 1: | Regel 1: | ||
'''Julián Carrillo Trujillo''' (Ahualulco, 28 januari 1875 - Mexico-Stad, 9 september 1965) was een Mexicaanse componist,<ref name="Nabor">Camp, Roderic Ai (1995). "Carrillo (Flores), Nabor" [son], ''Mexican Political Biographies, 1935–1993: Third Edition'', p. 121. {{ISBN|0-292-71181-6}}.</ref> dirigent , violist en muziektheoreticus, beroemd vanwege het ontwikkelen van een theorie van microtonale muziek die hij "The Thirteenth Sound" noemde (Sonido 13). | |||
'''Julián Carrillo Trujillo''' (28 januari 1875 - 9 september 1965) was een Mexicaanse componist , [ | |||
==Biografie == | ==Biografie == | ||
Carrillo werd geboren op 28 januari 1875 in Ahualulco, een dorp in de staat San Luis Potosí. Hij was de laatste van de 19 kinderen van Nabor Carrillo en Antonia Trujillo. | |||
Carrillo werd geboren op 28 januari 1875 in Ahualulco , een dorp in de staat San Luis Potosí . Hij was de laatste van de 19 kinderen van Nabor Carrillo en Antonia Trujillo. | |||
===Vroeg onderwijs=== | ===Vroeg onderwijs=== | ||
Carrillo zong in het kinderkoor van de kerk van Ahualulco. De dirigent van het koor, Flavio F. Carlos, moedigde hem aan om muziek te studeren in de hoofdstad van de staat, San Luis Potosí . Hij was van plan om twee jaar te studeren en daarna terug te keren naar Ahualulco als zanger van de kerk, maar problemen verhinderden dit plan. Hij arriveerde in 1885 in de stad San Luis Potosí en begon te studeren bij Flavio F. Carlos, leraar van verschillende generaties componisten van San Luis Potosí. Carrillo begon ook te werken in het orkest van zijn leraar, waar hij een percussionist en later violist was. | Carrillo zong in het kinderkoor van de kerk van Ahualulco. De dirigent van het koor, Flavio F. Carlos, moedigde hem aan om muziek te studeren in de hoofdstad van de staat, San Luis Potosí. Hij was van plan om twee jaar te studeren en daarna terug te keren naar Ahualulco als zanger van de kerk, maar problemen verhinderden dit plan. Hij arriveerde in 1885 in de stad San Luis Potosí en begon te studeren bij Flavio F. Carlos, leraar van verschillende generaties componisten van San Luis Potosí. Carrillo begon ook te werken in het orkest van zijn leraar, waar hij een percussionist en later violist was. | ||
Voor deze groep componeerde hij zijn eerste kleine werken. Vanwege de financiële situatie van zijn familie verliet Carrillo zijn basisschoolstudie vroeg, maar bleef in het orkest werken en muziek studeren bij Carlos. In 1894 componeerde Carrillo een mis die lokaal succesvol was. Dit, samen met een aanbevelingsbrief van de regering van San Luis Potosí, stelde hem in staat om te gaan studeren aan het National Conservatory of Music in Mexico City. Carrillo maakte snelle vorderingen op het conservatorium. Zijn professoren waren Pedro Manzano (viool), Melesio Morales (compositie) en Francisco Ortega y Fonseca (natuurkunde, akoestiek en wiskunde). | Voor deze groep componeerde hij zijn eerste kleine werken. Vanwege de financiële situatie van zijn familie verliet Carrillo zijn basisschoolstudie vroeg, maar bleef in het orkest werken en muziek studeren bij Carlos. In 1894 componeerde Carrillo een mis die lokaal succesvol was. Dit, samen met een aanbevelingsbrief van de regering van San Luis Potosí, stelde hem in staat om te gaan studeren aan het National Conservatory of Music in Mexico City. Carrillo maakte snelle vorderingen op het conservatorium. Zijn professoren waren Pedro Manzano (viool), Melesio Morales (compositie) en Francisco Ortega y Fonseca (natuurkunde, akoestiek en wiskunde). | ||
Regel 19: | Regel 16: | ||
Carrillo werd toegelaten tot het Koninklijk Conservatorium van Leipzig , waar hij studeerde bij Hans Becker (viool), Johann Merkel (piano) en Salomon Jadassohn (compositie, harmonie en contrapunt). Hij werd eerste viool in twee orkesten: het conservatoriumorkest onder leiding van Hans Sitt ; en het Gewandhaus Orkest onder leiding van Arthur Nikisch . Carrillo componeerde verschillende werken in Leipzig, waaronder Sextet in G Major voor twee violen, twee altviolen en twee cello's (1900), en de Eerste symfonie in D Major voor orkest (1901). Carrillo dirigeerde het Leipzig Royal Conservatory Orchestra in de première van zijn Eerste symfonie. | Carrillo werd toegelaten tot het Koninklijk Conservatorium van Leipzig , waar hij studeerde bij Hans Becker (viool), Johann Merkel (piano) en Salomon Jadassohn (compositie, harmonie en contrapunt). Hij werd eerste viool in twee orkesten: het conservatoriumorkest onder leiding van Hans Sitt ; en het Gewandhaus Orkest onder leiding van Arthur Nikisch . Carrillo componeerde verschillende werken in Leipzig, waaronder Sextet in G Major voor twee violen, twee altviolen en twee cello's (1900), en de Eerste symfonie in D Major voor orkest (1901). Carrillo dirigeerde het Leipzig Royal Conservatory Orchestra in de première van zijn Eerste symfonie. | ||
In 1900 woonde Carrillo het Internationale Muziekcongres in Parijs bij , voorgezeten door Camille Saint-Saëns . Hij presenteerde een paper, dat het congres aanvaardde en publiceerde, over de namen van muzikale klanken. Hij stelde voor dat, aangezien elke noot één klank is, elke nootnaam (C, Des, enz.) een enkele lettergreep zou moeten zijn. Hij stelde 35 monosyllabische namen voor. Hij raakte ook bevriend met Romain Rolland . [ | In 1900 woonde Carrillo het Internationale Muziekcongres in Parijs bij , voorgezeten door Camille Saint-Saëns . Hij presenteerde een paper, dat het congres aanvaardde en publiceerde, over de namen van muzikale klanken. Hij stelde voor dat, aangezien elke noot één klank is, elke nootnaam (C, Des, enz.) een enkele lettergreep zou moeten zijn. Hij stelde 35 monosyllabische namen voor. Hij raakte ook bevriend met Romain Rolland.<ref name="Mena">[[María Cristina Mena|Mena, María Cristina]] (1914). "Julian Carrillo: The Herald of a Musical Monroe Doctrine", pp. 755–756, ''The Century Illustrated Monthly Magazine'', Vol. 89: pp. 753–???. Josiah Gilbert Holland and Richard Watson Gilder, eds. Digitized 2008.</ref> Toen hij klaar was met zijn studie aan het conservatorium van Leipzig, ging hij naar België om zijn vaardigheden als violist te verbeteren. Daar studeerde hij bij Hans Zimmer (een leerling van Eugène Ysaÿe ) en werd hij toegelaten tot het Koninklijk Muziekconservatorium van Gent. In 1903 componeerde hij een kwartet in e mineur, dat hij van plan was om "ideologische eenheid, [en] tonale variatie," te geven aan klassieke vormen.<ref>[[María Cristina Mena|Mena, María Cristina]] (1915). "Julian Carrillo: The Herald of a Musical Monroe Doctrine", ''[https://books.google.com/books?id=KoVHAQAAMAAJ&pg=PA758&dq=carrillo+%22ideological+unity,+tonal+variety%22&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwj61-DpuNzUAhUQzWMKHTCSA8YQ6AEIKDAA#v=onepage&q=carrillo%20%22ideological%20unity%2C%20tonal%20variety%22&f=false Century Illustrated Monthly Magazine, Volume 89]'', p. 758. Scribner. </ref> | ||
===Terugkeer naar Mexico=== | ===Terugkeer naar Mexico=== | ||
Regel 42: | Regel 39: | ||
Toen hij terugkwam in Mexico, eerde de regering van de staat San Luis Potosí hem voor de Dertiende Sound. Het verklaarde 13 juli (verjaardag van het experiment van 1895) als State Day of Honor. De nationale vlag werd gehesen boven het huis van Carrillo van 6 uur tot 18 uur. Ondanks de erkenning door de overheid kreeg Carrillo geen economische steun voor zijn muzikale revolutie. Tegenstanders zetten zijn werk als dirigent en muziekdocent in de weg. Daarna werd hij zelden uitgenodigd om in Mexico te dirigeren en trad zijn muziek zelden op. De voormalige directeur van het Nationaal Muziekconservatorium en titulair dirigent van de Nationale Symfonie heeft nooit meer soortgelijke banen gekregen, ondanks zijn capaciteiten en ervaring. Hij moest betalen voor zijn eigen muzikale onderzoek, het maken van muziekinstrumenten, het uitgeven van zijn composities, et cetera. in 1930, | Toen hij terugkwam in Mexico, eerde de regering van de staat San Luis Potosí hem voor de Dertiende Sound. Het verklaarde 13 juli (verjaardag van het experiment van 1895) als State Day of Honor. De nationale vlag werd gehesen boven het huis van Carrillo van 6 uur tot 18 uur. Ondanks de erkenning door de overheid kreeg Carrillo geen economische steun voor zijn muzikale revolutie. Tegenstanders zetten zijn werk als dirigent en muziekdocent in de weg. Daarna werd hij zelden uitgenodigd om in Mexico te dirigeren en trad zijn muziek zelden op. De voormalige directeur van het Nationaal Muziekconservatorium en titulair dirigent van de Nationale Symfonie heeft nooit meer soortgelijke banen gekregen, ondanks zijn capaciteiten en ervaring. Hij moest betalen voor zijn eigen muzikale onderzoek, het maken van muziekinstrumenten, het uitgeven van zijn composities, et cetera. in 1930, | ||
Van 1930 tot 1931 dirigeerden Carrillo en Leopold Stokowski dit orkest. In New York City op 7 februari 1930 nam Ángel Reyes , directeur van de Dertiende Sound Group van Havana, de Preludio a Colón (Prelude to Christopher Columbus) op voor het Columbia-label. [ | Van 1930 tot 1931 dirigeerden Carrillo en Leopold Stokowski dit orkest. In New York City op 7 februari 1930 nam Ángel Reyes , directeur van de Dertiende Sound Group van Havana, de Preludio a Colón (Prelude to Christopher Columbus) op voor het Columbia-label.<ref>"[http://adp.library.ucsb.edu/index.php/matrix/detail/2000145256/98677-Preludio_a_Cristobal_Colon_ Columbia matrix 98677: Preludio a Cristobal Colón / 13th Sound Ensemble of Havana; Angel Reyes]", ''Discography of American Historical Recordings'' (accessed 1 October 2017)</ref> Dat jaar werd de stad Ahualulco officieel omgedoopt tot Ahualulco del Sonido 13. In 1934 publiceerde Carrillo La revolución musical del Sonido 13 (The Thirteenth Sound Musical Revolution), die de historische achtergrond van zijn revolutie gaf. In 1940 publiceerde hij een ander boek, Génesis de la Revolución Musical del Sonido 13 (Genesis van de dertiende-klank muzikale revolutie). | ||
===Piano's en metamorfose=== | ===Piano's en metamorfose=== | ||
Regel 52: | Regel 49: | ||
===Latere jaren=== | ===Latere jaren=== | ||
Graf van Julian Carrillo op de begraafplaats Panteon Civil de Dolores in Mexico-Stad | Graf van Julian Carrillo op de begraafplaats Panteon Civil de Dolores in Mexico-Stad | ||
Van 1960 tot 1965 nam Carrillo ongeveer dertig muziekwerken op met het Lamoureaux Concerts' Association Symphony Orchestra met gerenommeerde Franse muzikanten als Jean-Pierre Rampal, Bernard Flavigny, Robert Gendre en Reine Flachot . Deze platen zijn gemaakt door Philips in Parijs. Jean-Etienne Marie was de geluidstechnicus. In 1960 componeerde Carrillo zijn Canon atonal a 64 voces (Atonal Canon for 64 Voices); de Misa de la Restauración dedicada a Juan XXIII ( Mas van de Restauratie gewijd aan paus Johannes XXIII voor mannenstemmen a capella in kwarttonen); Balbuceos (Babbles voor metamorphoser piano in zestiende tonen en orkest). | Van 1960 tot 1965 nam Carrillo ongeveer dertig muziekwerken op met het Lamoureaux Concerts' Association Symphony Orchestra met gerenommeerde Franse muzikanten als Jean-Pierre Rampal, Bernard Flavigny, Robert Gendre en Reine Flachot . Deze platen zijn gemaakt door Philips in Parijs. Jean-Etienne Marie was de geluidstechnicus. In 1960 componeerde Carrillo zijn Canon atonal a 64 voces (Atonal Canon for 64 Voices); de Misa de la Restauración dedicada a Juan XXIII ( Mas van de Restauratie gewijd aan paus Johannes XXIII voor mannenstemmen a capella in kwarttonen); Balbuceos (Babbles voor metamorphoser piano in zestiende tonen en orkest). | ||
Regel 58: | Regel 54: | ||
Dit laatste werk werd gemaakt in opdracht van Leopold Stokowski en voor het eerst uitgevoerd in Houston. In 1963 won Carrillo in Parijs de Grote Prijs voor Latijns-Amerikaanse muziek. Hij doceerde in de Mexicaanse ambassade in Londen en werd geïnterviewd door de BBC. The Times of London publiceerde een artikel van hun correspondent in Mexico-Stad: | Dit laatste werk werd gemaakt in opdracht van Leopold Stokowski en voor het eerst uitgevoerd in Houston. In 1963 won Carrillo in Parijs de Grote Prijs voor Latijns-Amerikaanse muziek. Hij doceerde in de Mexicaanse ambassade in Londen en werd geïnterviewd door de BBC. The Times of London publiceerde een artikel van hun correspondent in Mexico-Stad: | ||
De grote oude man van de Mexicaanse muziek, Julián Carrillo, heeft zijn leven doorgebracht met turen in een onvermoede microtonische wereld van geluid. Hij heeft onze chromatische toonladder verbrijzeld en vervolgens opnieuw gemaakt, en we zouden in de verleiding kunnen komen om hem de atoomsplitser van muziek te noemen, behalve dat de naam geen idee geeft van de rijke emotionele wereld die hij heeft geopend. … Dit was een meer opzienbarende revolutie dan toen Terpander, 26 eeuwen geleden in Griekenland, twee noten aan de Chinese vijftoonladder toevoegde. | De grote oude man van de Mexicaanse muziek, Julián Carrillo, heeft zijn leven doorgebracht met turen in een onvermoede microtonische wereld van geluid. Hij heeft onze chromatische toonladder verbrijzeld en vervolgens opnieuw gemaakt, en we zouden in de verleiding kunnen komen om hem de atoomsplitser van muziek te noemen, behalve dat de naam geen idee geeft van de rijke emotionele wereld die hij heeft geopend. … Dit was een meer opzienbarende revolutie dan toen Terpander, 26 eeuwen geleden in Griekenland, twee noten aan de Chinese vijftoonladder toevoegde.<ref>Anon., "The Musical Revolution of Don Julián Carrillo", ''The Times'', issue 55659 (Tuesday, 26 March 1963): 15, col A.</ref> | ||
In 1964 bracht Robert Gendre Carrillo's Eerste Vioolconcert in kwarttonen in première. [ nodig citaat ] Dat jaar schreef Carrillo verschillende werken: drie sonates voor altviool in kwarttonen, een Sonate voor viool in kwarttonen, het Tweede Vioolconcert in kwarttonen en verschillende atonale canons. De Mexicaanse regering kende hem de Civic Merit Medal toe vanwege de verjaardag van de Canto a la Bandera (Lied aan de Nationale Vlag ). | In 1964 bracht Robert Gendre Carrillo's Eerste Vioolconcert in kwarttonen in première. [ nodig citaat ] Dat jaar schreef Carrillo verschillende werken: drie sonates voor altviool in kwarttonen, een Sonate voor viool in kwarttonen, het Tweede Vioolconcert in kwarttonen en verschillende atonale canons. De Mexicaanse regering kende hem de Civic Merit Medal toe vanwege de verjaardag van de Canto a la Bandera (Lied aan de Nationale Vlag ). | ||
In 1965 nodigde de USSR Carrillo uit om verschillende concerten in het hele land te geven, maar hij stierf voordat het een realiteit kon zijn. Hij won ook de Sibelius Award van Finland, met de steun van de belangrijkste muziekinstituten van Frankrijk, Argentinië, Brazilië en Mexico, maar zijn dood verhinderde dat hij deze persoonlijk ontving. Carrillo stierf in Mexico-Stad op 9 september 1965. Zijn lichaam werd geplaatst in de Rotonda de los Hombres Ilustres (de Rotonde van Illustere Personen) van de Panteón de Dolores . | In 1965 nodigde de USSR Carrillo uit om verschillende concerten in het hele land te geven, maar hij stierf voordat het een realiteit kon zijn. Hij won ook de Sibelius Award van Finland, met de steun van de belangrijkste muziekinstituten van Frankrijk, Argentinië, Brazilië en Mexico, maar zijn dood verhinderde dat hij deze persoonlijk ontving. Carrillo stierf in Mexico-Stad op 9 september 1965. Zijn lichaam werd geplaatst in de Rotonda de los Hombres Ilustres (de Rotonde van Illustere Personen) van de Panteón de Dolores . | ||
==Externe links== | ==Externe links== | ||
*[http://www.sonido13.com Official Website of the Julián Carrillo Estate] (in Spanish) | *[http://www.sonido13.com Official Website of the Julián Carrillo Estate] (in Spanish) | ||
*http://sonido13.tripod.com (in Spanish) | *http://sonido13.tripod.com (in Spanish) | ||
*[https://web.archive.org/web/20050829140214/http://paginas.tol.itesm.mx/campus/L00280370/bioging.html "Biography of Julian Carrillo"], ''Julian Carrillo and the 13th Sound''. | *[https://web.archive.org/web/20050829140214/http://paginas.tol.itesm.mx/campus/L00280370/bioging.html "Biography of Julian Carrillo"], ''Julian Carrillo and the 13th Sound''. | ||
*[http://www.96edo.com/96_EDO.html 96-EDO] by Shaahin Mohajeri | *[http://web.archive.org/web/20190408152258/http://www.96edo.com/96_EDO.html 96-EDO] by Shaahin Mohajeri | ||
*"[http://www.huygens-fokker.org/whoswho/carrillo.html Carrillo]", ''Huygens-Fokker.org'' | *"[http://www.huygens-fokker.org/whoswho/carrillo.html Carrillo]", ''Huygens-Fokker.org'' | ||
*{{YouTube|vQRtYEb4tqQ|''Preludio a Colón'' (live)}}, performed by [[Mitsuko Shirai]] | *{{YouTube|vQRtYEb4tqQ|''Preludio a Colón'' (live)}}, performed by [[Mitsuko Shirai]] | ||
{{Appendix|2= {{References}}}} | |||
{{ | {{authority control|TYPE=p|GND=133280721|LCCN=n/85/336289|VIAF=44490835 |Wikidata=Q681634}} | ||
{{ | {{DEFAULTSORT:}} | ||
{{ | [[Categorie:Ontvanger van een Duitse onderscheiding]] | ||
[[Categorie:20e-eeuws componist]] | |||
[[Categorie:19e-eeuws componist]] | |||
[[Categorie:Mexicaans componist]] | |||
[[Categorie:Mexicaans dirigent]] | |||
[[Categorie:Mexicaans violist]] | |||
[[Categorie:Muziektheoreticus]] |
Huidige versie van 17 nov 2021 om 22:01
Julián Carrillo Trujillo (Ahualulco, 28 januari 1875 - Mexico-Stad, 9 september 1965) was een Mexicaanse componist,[1] dirigent , violist en muziektheoreticus, beroemd vanwege het ontwikkelen van een theorie van microtonale muziek die hij "The Thirteenth Sound" noemde (Sonido 13).
Biografie
Carrillo werd geboren op 28 januari 1875 in Ahualulco, een dorp in de staat San Luis Potosí. Hij was de laatste van de 19 kinderen van Nabor Carrillo en Antonia Trujillo.
Vroeg onderwijs
Carrillo zong in het kinderkoor van de kerk van Ahualulco. De dirigent van het koor, Flavio F. Carlos, moedigde hem aan om muziek te studeren in de hoofdstad van de staat, San Luis Potosí. Hij was van plan om twee jaar te studeren en daarna terug te keren naar Ahualulco als zanger van de kerk, maar problemen verhinderden dit plan. Hij arriveerde in 1885 in de stad San Luis Potosí en begon te studeren bij Flavio F. Carlos, leraar van verschillende generaties componisten van San Luis Potosí. Carrillo begon ook te werken in het orkest van zijn leraar, waar hij een percussionist en later violist was.
Voor deze groep componeerde hij zijn eerste kleine werken. Vanwege de financiële situatie van zijn familie verliet Carrillo zijn basisschoolstudie vroeg, maar bleef in het orkest werken en muziek studeren bij Carlos. In 1894 componeerde Carrillo een mis die lokaal succesvol was. Dit, samen met een aanbevelingsbrief van de regering van San Luis Potosí, stelde hem in staat om te gaan studeren aan het National Conservatory of Music in Mexico City. Carrillo maakte snelle vorderingen op het conservatorium. Zijn professoren waren Pedro Manzano (viool), Melesio Morales (compositie) en Francisco Ortega y Fonseca (natuurkunde, akoestiek en wiskunde).
Omdat hij geen primaire studies had voltooid, was hij onwetend van de akoestische basis van muziek - dus hij was gefascineerd toen Ortega de wetten besprak die het genereren van fundamentele intervallen in muziek regelen. Wanneer bijvoorbeeld een vioolsnaar in het midden wordt ingedrukt (gestopt), produceert deze een toonhoogte die tweemaal zo groot is als de frequentie (een octaaf hoger) van de open snaar. Wanneer een snaar op een derde wordt gestopt, trilt de resterende tweederde een reine kwinthoger dan de open snaar (bijna exact gelijk aan 5/8 van een octaaf). Carrillo onderzocht deze relaties in experimenten. Een tijdje probeerde hij het, maar hij kon de snaar niet verder verdelen dan in acht gelijke delen. Daarna verliet hij de traditionele manier om de snaar in twee, drie, vier, vijf, zes, zeven en acht gelijke delen te verdelen, en, met een scheermes om de snaar te stoppen, verdeelde hij de vierde snaar van zijn viool tussen G en A in zestien onderdelen. Binnen een hele toon kon hij zestien duidelijk verschillende klanken produceren .
Vanaf dat moment verdiepte hij zich in de studie van de fysieke en wiskundige basis van muziek. In 1899 hoorde generaal Porfirio Díaz , president van Mexico, Carrillo als violist. Díaz was onder de indruk en gaf hem een speciale beurs om in Europa te studeren.
Studeren in het buitenland
Carrillo werd toegelaten tot het Koninklijk Conservatorium van Leipzig , waar hij studeerde bij Hans Becker (viool), Johann Merkel (piano) en Salomon Jadassohn (compositie, harmonie en contrapunt). Hij werd eerste viool in twee orkesten: het conservatoriumorkest onder leiding van Hans Sitt ; en het Gewandhaus Orkest onder leiding van Arthur Nikisch . Carrillo componeerde verschillende werken in Leipzig, waaronder Sextet in G Major voor twee violen, twee altviolen en twee cello's (1900), en de Eerste symfonie in D Major voor orkest (1901). Carrillo dirigeerde het Leipzig Royal Conservatory Orchestra in de première van zijn Eerste symfonie.
In 1900 woonde Carrillo het Internationale Muziekcongres in Parijs bij , voorgezeten door Camille Saint-Saëns . Hij presenteerde een paper, dat het congres aanvaardde en publiceerde, over de namen van muzikale klanken. Hij stelde voor dat, aangezien elke noot één klank is, elke nootnaam (C, Des, enz.) een enkele lettergreep zou moeten zijn. Hij stelde 35 monosyllabische namen voor. Hij raakte ook bevriend met Romain Rolland.[2] Toen hij klaar was met zijn studie aan het conservatorium van Leipzig, ging hij naar België om zijn vaardigheden als violist te verbeteren. Daar studeerde hij bij Hans Zimmer (een leerling van Eugène Ysaÿe ) en werd hij toegelaten tot het Koninklijk Muziekconservatorium van Gent. In 1903 componeerde hij een kwartet in e mineur, dat hij van plan was om "ideologische eenheid, [en] tonale variatie," te geven aan klassieke vormen.[3]
Terugkeer naar Mexico
In 1904 won hij de Eerste Prijs cum laud en met onderscheiding in de Internationale Vioolwedstrijd van het Conservatorium Gent. Later dat jaar keerde hij terug naar Mexico, waar president Díaz hem een Amati-viool gaf "als cadeau van de Mexicaanse natie" voor zijn uitstekende optreden in het buitenland. In Mexico-Stad begon Carrillo intensief te werken als violist, dirigent, componist en leraar. Hij werd in 1908 benoemd tot hoogleraar geschiedenis (1906), compositie, contrapunt, fuga en orkestratie door het Nationaal Conservatorium. Onder zijn studenten was José Francisco Vázquez Cano die de Free School of Music and Declamation, de Faculteit Muziek van de National University ( UNAM ) en het National University Philharmonic Orchestra ( OFUNAM ) oprichtte .
Andere opmerkelijke studenten waren Antonio Gómezanda (pianist en componist), Rafael Ordoñez, Rafael Adame, Vicente Teódulo Mendoza (onderzoeker van de Mexicaanse folklore), Gerónimo Baqueiro Foster (componist en muziekhistoricus en criticus), Daniel Ayala, José López Alavés (componist van het beroemde Mexicaanse lied Canción Mixteca), Rosendo Sánchez, Leticia Euroza, Angel Badillo, Felipe Cortés Texeira, Agustin Oropeza en Gabriel Gómez. Carrillo organiseerde en dirigeerde het Beethoven Symphony Orchestra (1909) en het Beethoven String Quartet (1910). Hij publiceerde Discursos sobre la música (Discoursen over muziek, 1913) en Pláticas musicales (Musical talks, 1914 en 1922). In 1910 voerde hij voor het eerst zijn Canto a la Bandera . uit (Song to the Flag, met tekst van Rafael López), dat sindsdien een officieel lied is voor de Mexican Patriot Flag.
In 1911 was Carrillo officieel afgevaardigde van zowel het Muziekcongres van Rome als het Muziekcongres van Londen. Bij de eerste presenteerde hij een rapport, "De grote vormen van compositie hervormen om symfonie, concert, sonate en kwartet ideologische eenheid en tonale diversiteit te geven". Op het tweede congres pleitte hij voor een verbetering van het artistieke niveau van militaire bands. Elk rapport werd goedgekeurd door het desbetreffende congres. In 1913 werd Carrillo benoemd tot directeur van het Nationaal Conservatorium. Daar wijzigde hij het curriculum, waarbij hij meer nadruk legde op een strenge muzikale technische voorbereiding, literatuur en de Spaanse taal. Dat jaar werd hij toegelaten als lid van de Mexicaanse Vereniging voor Geografie en Statistiek.
Geboorte van de "Thiteenth Sound"
Toen de regering van Victoriano Huerta omver werd geworpen, moest Carrillo naar de Verenigde Staten vluchten. In New York City organiseerde en dirigeerde hij het American Symphony Orchestra. Hij voerde zijn Eerste Symfonie uit in New York. Het succes van dit werk was zo groot dat een journalist hem "de heraut van een muzikale Monroe-doctrine" noemde. In 1916 componeerde Carrillo muziek voor de film van DW Griffith , Intolerance . In New York schreef Carrillo ook de " Dertiende Geluidstheorie ", die later werd gepubliceerd in het tweede deel van Musical Talks .
Terug naar huis
In 1918 keerde hij terug naar Mexico, waar hij werd gekozen om het National Symphony Orchestra (1918-1924) te dirigeren, dat het orkest van het conservatorium was geweest. Hij werd ook benoemd tot directeur van het Nationaal Conservatorium (1920-1921). Carrillo leidde het National Symphony Orchestra naar uitmuntende prestaties. De beroemde pianist Leopold Godowsky zei dat het orkest superieur was aan het New York Philharmonic Orchestra. Het National Symphony Orchestra was zo populair dat het kon worden onderhouden door zijn eigen economische middelen. Met zijn orkest liet Carrillo Mexico kennismaken met de muziek van Bach, Mozart, Beethoven, Weber, Wagner, Tsjaikovski, Rimsky-Korsakoff, Richard Strauss, Saint-Saëns, Debussy en Ravel.
Hij regisseerde twee Beethoven-festivals in 1920 en 1921. Hij introduceerde ook onder meer de Mexicaanse componisten Manuel M. Ponce, Antonio Gómezanda, Juan León Mariscal en zichzelf. In 1920 beschreef Julián Carrillo zijn Dertiende Klanktheorie via de Mexicaanse pers en op conferenties. Het verklaarde dat, gezien de evolutie van het muzikale systeem, de volgende stap van muzikale compositie het gebruik van intervallen kleiner dan halve tonen moet zijn.. Hij haalde voorbeelden aan uit zijn eerdere experimenten. De Dertiende Klanktheorie werd niet goed ontvangen. Sommige enthousiaste mensen (de meesten van Carrillo's studenten) steunden het, maar anderen vielen het en de auteur aan. Ze zeiden dat het onmogelijk was om zulke kleine intervallen waar te nemen, maar zelfs als het mogelijk was, had Carrillo het idee gestolen van Europese muzikanten. De belangrijkste tegenstander was "Groep 9", bestaande uit zeven muzikanten, een arts en een advocaat. Carrillo's volgelingen organiseerden zich als "Groep 13". De twee groepen confronteerden elkaar om hun standpunten te verdedigen via pers, uitzendingen en conferenties.
Dit debat staat bekend als de Dertiende Sound Polemic en werd voornamelijk ondersteund door het dagblad El Universal in Mexico-Stad . De polemiek culmineerde in een concert van de Groep 13 op 15 februari 1925. Op het programma stonden verschillende composities van Carillo en zijn leerlingen in kwart- , achtste- en zestiende-toon, uitgevoerd met aangepaste instrumenten en speciaal opgeleide stemmen. Van september tot november 1925 maakte Carrillo een excursie naar de Dertiende Geluiden door verschillende steden van het land. In december 1925 presenteerde Carrillo de Dertiende Geluid in Havana. In 1926 kwam hij aan in New York City. Daar gaf hij enkele nummers uit van het tweetalige muziektijdschrift The Thirteenth Sound: The Herald of America's Musical Culture .
De Liga van Componisten gaf opdracht tot een microtonaal werk. Hij schreef de Sonata casi fantasía in kwart-, achtste- en zestiende-toon. Het werd voor het eerst uitgevoerd in het stadhuis op 13 maart 1926. Toen gaf Leopold Stokowski opdracht tot een Carrillo-werk, het Concertino in kwart-, achtste- en zestiende-tonen, dat Stokowski en het Philadelphia Symphony Orchestra uitvoerden in New York en Philadelphia. In die tijd schreef Carrillo Leyes de Metamórfosis Musicales(Musical Metamorphosis Laws), een methode om de toonverhoudingen van een werk te transformeren. Halve tonen worden bijvoorbeeld hele tonen en hele tonen worden dubbele tonen; of halve tonen worden kwarttonen en kwarten worden achtsten, enzovoort. Bovendien presenteren deze wetten een compositieproces dat lijkt op het serialisme . Hij schreef ook Pre-Sonido 13: Rectificación básica al sistema musical clásico-Análisis físico musical (Pre-Thirteenth Sound: Essential Rectification to classic musical system-Physical musical analysis) en Teoría lógica de la música (Logical Theory of Music).
Toen hij terugkwam in Mexico, eerde de regering van de staat San Luis Potosí hem voor de Dertiende Sound. Het verklaarde 13 juli (verjaardag van het experiment van 1895) als State Day of Honor. De nationale vlag werd gehesen boven het huis van Carrillo van 6 uur tot 18 uur. Ondanks de erkenning door de overheid kreeg Carrillo geen economische steun voor zijn muzikale revolutie. Tegenstanders zetten zijn werk als dirigent en muziekdocent in de weg. Daarna werd hij zelden uitgenodigd om in Mexico te dirigeren en trad zijn muziek zelden op. De voormalige directeur van het Nationaal Muziekconservatorium en titulair dirigent van de Nationale Symfonie heeft nooit meer soortgelijke banen gekregen, ondanks zijn capaciteiten en ervaring. Hij moest betalen voor zijn eigen muzikale onderzoek, het maken van muziekinstrumenten, het uitgeven van zijn composities, et cetera. in 1930,
Van 1930 tot 1931 dirigeerden Carrillo en Leopold Stokowski dit orkest. In New York City op 7 februari 1930 nam Ángel Reyes , directeur van de Dertiende Sound Group van Havana, de Preludio a Colón (Prelude to Christopher Columbus) op voor het Columbia-label.[4] Dat jaar werd de stad Ahualulco officieel omgedoopt tot Ahualulco del Sonido 13. In 1934 publiceerde Carrillo La revolución musical del Sonido 13 (The Thirteenth Sound Musical Revolution), die de historische achtergrond van zijn revolutie gaf. In 1940 publiceerde hij een ander boek, Génesis de la Revolución Musical del Sonido 13 (Genesis van de dertiende-klank muzikale revolutie).
Piano's en metamorfose
In 1940 patenteerde Carrillo vijftien metamorphoser-piano's voor het produceren van hele tonen, derde tonen, kwarttonen, vijfde-, zesde-, zevende-, achtste-, negende-, tiende-, twaalfde-, dertiende- veertiende-, vijftiende en zestiende tonen. Elke piano produceerde één set intervallen, maar al deze piano's hebben sets van 96 toetsen, in tegenstelling tot gewone piano's. De piano met kwarttonen kon vier volledige octaven produceren en de piano met zestiende tonen slechts één. Daarentegen heeft Wyshnegradsky's piano voor kwarttonen drie sets van 88 toetsen. In 1941 publiceerde Carrillo Método racional de solfeo(Rationele methode van solfège). Het leidende idee is dat een persoon moet uitgaan van bekende dingen om nieuwe dingen te ontdekken. Zijn zangoefeningen zijn dus variaties op het Mexicaanse volkslied. In 1947 voerde hij experimenten uit aan de New York University om de toen geldende knooppuntenwet te onderzoeken en aan te tonen dat deze moest worden aangepast. Zijn redenering vloeide voort uit het feit dat een knoop geen wiskundig punt is, maar een fysiek punt. Als een vioolsnaar halverwege wordt gestopt, is de frequentie van de gebogen fractie meer dan twee keer de frequentie van de basisnoot.
Carrillo breidde later zijn werk over muzikale fysica (de knoopwet en harmonische wet) uit in Dos leyes de física musical (Twee wetten van de muzikale fysica, Mexico City, 1956). In 1949 werd de eerste metamorfoser-piano gemaakt voor derde tonen en Carrillo bracht het volgend jaar naar het Muziekconservatorium van Parijs. In Frankrijk ontmoette hij Jean-Étienne Marie , die de theorieën van Carrillo in Europa verspreidde.
Carrillo doceerde in Frankrijk, Spanje en België. In 1951 produceerde Carrillo een concert in het Esperanza Iris Theater van Mexico City om de muzikale metamorfosewetten te demonstreren. Dat jaar, in Pittsburgh, trad Leopold Stokowski voor het eerst Horizontes op: Poema sinfónico(Horizons: Symphonic Poem voor viool, cello en harp in kwart-achtste en zestiende-toon). Het concert was zo succesvol dat Stokowski het hele werk moest herhalen. Volgend jaar speelde Stokowski Horizontes in Washington, Baltimore en Minneapolis. In 1954 schonk hij een metamorphoser piano voor derde tonen aan de Schola Cantorum van Parijs. In 1956 versierde de Franse president Carrillo met het insigne van Ridder van het Legioen van Eer. De Duitse regering versierde Carrillo met het Grote Kruis van de Orde van Verdienste. In 1958 toonde Carrillo zijn 15 metamorphoser piano's op de Wereldtentoonstelling van Brussel. Ze wonnen een gouden medaille. Daarna werden de piano's getoond in de Gaveau Hall in Parijs. Julián Carrillo, Ivan Wyschnegradsky en Alois Hábaontmoetten elkaar in Parijs, waar ze dat jaar allemaal deelnamen aan het International Congress of Music. Carrillo trad op in concert bij UNESCO.
Latere jaren
Graf van Julian Carrillo op de begraafplaats Panteon Civil de Dolores in Mexico-Stad Van 1960 tot 1965 nam Carrillo ongeveer dertig muziekwerken op met het Lamoureaux Concerts' Association Symphony Orchestra met gerenommeerde Franse muzikanten als Jean-Pierre Rampal, Bernard Flavigny, Robert Gendre en Reine Flachot . Deze platen zijn gemaakt door Philips in Parijs. Jean-Etienne Marie was de geluidstechnicus. In 1960 componeerde Carrillo zijn Canon atonal a 64 voces (Atonal Canon for 64 Voices); de Misa de la Restauración dedicada a Juan XXIII ( Mas van de Restauratie gewijd aan paus Johannes XXIII voor mannenstemmen a capella in kwarttonen); Balbuceos (Babbles voor metamorphoser piano in zestiende tonen en orkest).
Dit laatste werk werd gemaakt in opdracht van Leopold Stokowski en voor het eerst uitgevoerd in Houston. In 1963 won Carrillo in Parijs de Grote Prijs voor Latijns-Amerikaanse muziek. Hij doceerde in de Mexicaanse ambassade in Londen en werd geïnterviewd door de BBC. The Times of London publiceerde een artikel van hun correspondent in Mexico-Stad:
De grote oude man van de Mexicaanse muziek, Julián Carrillo, heeft zijn leven doorgebracht met turen in een onvermoede microtonische wereld van geluid. Hij heeft onze chromatische toonladder verbrijzeld en vervolgens opnieuw gemaakt, en we zouden in de verleiding kunnen komen om hem de atoomsplitser van muziek te noemen, behalve dat de naam geen idee geeft van de rijke emotionele wereld die hij heeft geopend. … Dit was een meer opzienbarende revolutie dan toen Terpander, 26 eeuwen geleden in Griekenland, twee noten aan de Chinese vijftoonladder toevoegde.[5]
In 1964 bracht Robert Gendre Carrillo's Eerste Vioolconcert in kwarttonen in première. [ nodig citaat ] Dat jaar schreef Carrillo verschillende werken: drie sonates voor altviool in kwarttonen, een Sonate voor viool in kwarttonen, het Tweede Vioolconcert in kwarttonen en verschillende atonale canons. De Mexicaanse regering kende hem de Civic Merit Medal toe vanwege de verjaardag van de Canto a la Bandera (Lied aan de Nationale Vlag ).
In 1965 nodigde de USSR Carrillo uit om verschillende concerten in het hele land te geven, maar hij stierf voordat het een realiteit kon zijn. Hij won ook de Sibelius Award van Finland, met de steun van de belangrijkste muziekinstituten van Frankrijk, Argentinië, Brazilië en Mexico, maar zijn dood verhinderde dat hij deze persoonlijk ontving. Carrillo stierf in Mexico-Stad op 9 september 1965. Zijn lichaam werd geplaatst in de Rotonda de los Hombres Ilustres (de Rotonde van Illustere Personen) van de Panteón de Dolores .
Externe links
- Official Website of the Julián Carrillo Estate (in Spanish)
- http://sonido13.tripod.com (in Spanish)
- "Biography of Julian Carrillo", Julian Carrillo and the 13th Sound.
- 96-EDO by Shaahin Mohajeri
- "Carrillo", Huygens-Fokker.org
Preludio a Colón (live) op YouTube
, performed by Mitsuko Shirai
Bronnen, noten en/of referenties
|
![Bekijkt de gegevens op Wikidata](/w/images/thumb/b/be/Wikidata-logo.png/25px-Wikidata-logo.png)